Spółgłoska szczelinowa ejektywna dziąsłowa
| Numer IPA | 132, 401 | |||
|---|---|---|---|---|
| sʼ | ||||
| Jednostka znakowa |
sʼ | |||
| Unikod |
U+0073 U+02bc | |||
| UTF-8 (hex) |
73 ca bc | |||
| Inne systemy | ||||
| X-SAMPA | s_> | |||
| Kirshenbaum | s` | |||
| Przykład | ||||
| informacje • pomoc | ||||
| ||||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | ||||
Spółgłoska szczelinowa ejektywna dziąsłowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [sʼ].
Artykulacja
Opis
W czasie artykulacji artykulacji wariantu dziąsłowego [sʼ]:
- modulowany jest prąd powietrza powstały w wyniku ruchu krtani do góry przy zwartych wiązadłach głosowych, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji krtaniowej i egresji,
- tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, prąd powietrza uchodzi przez jamę ustną
- prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka
- przednia część języka lub jego sam koniuszek tworzy tuż za górnymi dziąsłami szczelinę. Szczelina ta jest na tyle wąska, że prąd powietrza przepływa szybko i tworzy charakterystyczny szum.
- pozycja języka i ust może zależeć od kontekstu, w jakim występuje głoska.
- wiązadła głosowe są zwarte i nie drgają periodycznie, spółgłoska ta jest bezdźwięczna
Warianty
Warianty [sʼ] różnią się dokładnym miejscem artykulacji, które przede wszystkim może być zębowe, a nie – jak opisane powyżej – dziąsłowe. (Porównaj warianty [s]: zębowy i dziąsłowy.)
Zobacz też
Linki zewnętrzne
- Spółgłoski ejektywne zębowe w języku lakhota. hctv.humnet.ucla.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-05)].