Stanisław Prowans
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data śmierci | |
| profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: metaloznawstwo | |
| Alma Mater | |
| Profesura |
1968 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| rektor | |
| Odznaczenia | |
      | |
Stanisław Tadeusz Prowans (ur. 23 marca 1918 w Stawiszczach, zm. 1992) – polski profesor nauk technicznych w zakresie metaloznawstwa, nauczyciel akademicki, rektor Politechniki Szczecińskiej (1958–1952, 1981–1982)[1]
Życiorys
W 1936 ukończył naukę w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie[2]. Był instruktorem i drużynowym 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy "Pomarańczarnia". Następnie rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W czasie wojny był zmuszony przerwać studnia i pracował w Fabryce Motorów Perkun w Warszawie. Studia ukończył w 1947[3]. Pracę w Katedrze Metaloznawstwa Politechniki Warszawskiej rozpoczął w 1949. W 1951 przeniósł się do Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a w 1953 do Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie (od 1955 Politechnika Szczecińska).
W latach 1955–1958 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego. W 1958 uzyskał tytuł naukowy docenta oraz został rektorem (do 1962). W latach 1964–1966 ponownie był dziekanem Wydziału Mechanicznego. W 1968 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych[3]. W latach 1970–1973 był dyrektorem Instytutu Budowy Maszyn. W 1977 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego[4], został dyrektorem nowo organizowanego Instytutu Inżynierii Materiałowej oraz ponownie dziekanem Wydziału Mechanicznego. Obie te funkcje pełnił do 1981. W latach 1981–1982 ponownie był rektorem Politechniki Szczecińskiej. W 1988 przeszedł na emeryturę[5].
Tematyka badawcza profesora Prowansa obejmowała wieloskładnikowe brązy aluminiowe, wysokostopowe staliwa i żeliwa odporne na ścieranie oraz korozję wysokotemperaturową, wytwarzanie powłok z węglików i azotków na podłożu stalowym[6]. Opublikował ok. 60 prac naukowych z zakresu metaloznawstwa i obróbki cieplnej[1].
Profesor Stanisław Prowans był członkiem wielu różnych organizacji, m.in. Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Komitetu Nauki o Materiałach PAN, Polskiego Towarzystwa Metaloznawczego oraz Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego.
Wybrane publikacje książkowe[4]
- Pomiary temperatur. PWT Stalinogród 1953, 211 ss.
- Obróbka cieplna metali. PWSZ Warszawa 1962, 372 ss. (wsp. Stefan Okoniewski)
- Urządzenia do obróbki cieplnej. PWSZ Warszawa 1964, 335 ss. (wsp. Stefan Okoniewski)
- Podstawy teoretyczne metaloznawstwa. Wydaw. Śląsk Katowice 1972, 565 ss. (wsp. Jerzy Kaczyński)
- Materiałoznawstwo. PWN Warszawa 1980, 426 ss. ISBN 83-0108-88-49
- Metaloznawstwo. PWN Warszawa 1988, 404 ss. ISBN 83-0108-31-74
- Struktura stopów. PWN Warszawa 1991, 318 ss. ISBN 83-0110-06-56
Odznaczenia[4]
Przypisy
- 1 2 Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3. Wydaw. Interpress. Warszawa 1993, s. 578. ISBN 83-223-2644-0
- ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 309. ISBN 83-06-02325-0.
- 1 2 Prof. zw. mgr inż. Stanisław Prowans, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2024-11-11].
- 1 2 3 Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny. Edycja I. Wydaw. Interpress. Warszawa 1984, s. 777. ISBN 83-223-2073-6
- ↑ 60 lat Wydziału Mechanicznego Politechniki Szczecińskiej 1946-2006. Red. Karol Grudziński. Wydaw. Uczel. Polit. Szczec. Szczecin 2007. ISBN 978-83-7457-028-2 (dostęp 10.11.2024)
- ↑ 60 lat Politechniki Szczecińskiej 1946-2006. Wydaw. Uczel. Polit. Szczec. Szczecin 2006, s. 57, 59, 71-72. ISBN 978-83-7457-035-0 (dostęp 10.11.2024)
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce 1989. Wydawnictwo Interpress Warszawa 1989, s. 1053-1054
- Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. edycja 3. Warszawa 1993, s. 578