Tomasz Orłowski

Absolwent archeologii powszechnej na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego oraz historii sztuki na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu^[1][2]. Odbył studia typu DEA z zakresu cywilizacji średniowiecznej na Uniwersytecie w Poitiers, gdzie uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych^[1][3]. Odbył staże w Salzburg Global Seminar w Salzburgu (1995) i w Institut des hautes études de Défense nationale w Paryżu (1995)^[1].

W latach 1978–1983 pracował jako asystent i adiunkt w Muzeum Historii Miasta Łodzi. Od 1983 do 1988 był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Wrocławskiego. Został wykładowcą stosunków międzynarodowych i dyplomacji na Uniwersytecie Wrocławskim, w Akademii Dyplomatycznej, Krajowej Szkole Administracji Publicznej oraz Kolegium Europejskim^[1]. Autor licznych publikacji naukowych, w tym poświęconych protokołowi dyplomatycznemu pt. Protokół dyplomatyczny. Ceremoniał & etykieta (2010) i Protokół dyplomatyczny. Między tradycją a nowoczesnością (2015).

W 2020 został wykładowcą w Paris School of International Affairs (PSIA) w ramach Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu^[4][5], a w 2021 profesorem Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego^[5]. Objął na tej uczelni stanowisko kierownika Katedry Stosunków Dyplomatycznych i Konsularnych^[6]. Członek korespondent Académie des sciences morales et politiques (od 2016)^[7] oraz członek rady administracyjnej Instytutu Jacques’a Delorsa^[2].

W 1990 rozpoczął pracę w polskiej dyplomacji^[2]. Do 1994 był I sekretarzem, a potem radcą w Ambasadzie RP w Paryżu, w latach 1994–1996 wicedyrektorem Departamentu Europy w MSZ. Od 1996 do 2001 był zastępcą ambasadora w stopniu radcy-ministra, a potem ministrem pełnomocnym w Ambasadzie RP w Rzymie. Pełnił także funkcję sekretarza generalnego Polskiego Komitetu ds. UNESCO (2001–2004), zastępcy dyrektora Departamentu Systemu Narodów Zjednoczonych i Problemów Globalnych MSZ (2004–2005). W 2005 został mianowany ambasadorem tytularnym i dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego MSZ^[8].

Od 2007 do 31 sierpnia 2014 sprawował urząd ambasadora RP we Francji i w Monako^[9][10][11]. Po śmierci Mariusza Kazany (10 kwietnia 2010) objął nadzór protokolarny nad organizacją uroczystości pogrzebowych prezydenta Lecha Kaczyńskiego na Wawelu. Powtórnie wezwany do kraju latem 2010, aby przygotować i przeprowadzić ceremonię inauguracji prezydenta Bronisława Komorowskiego (6 sierpnia 2010). W 2012 otrzymał nagrodę ministra spraw zagranicznych za osiągnięcia w dyplomacji publicznej i komunikacji medialnej^[12][13]. 1 września 2014 objął stanowisko podsekretarza stanu ds. współpracy rozwojowej, Polonii, polityki wschodniej i azjatyckiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 30 listopada 2014 został odwołany z tego stanowiska^[3].

W marcu 2015 powołany na stanowisko ambasadora RP we Włoszech^{[14][15][16][17]} z równoczesną akredytacją w Republice San Marino. 31 sierpnia 2017 zakończył pełnienie funkcji ambasadora^[18][19]. Po powrocie z placówki został wykładowcą Akademii Dyplomatycznej MSZ^[20]. 1 października 2021 przeszedł na emeryturę^[21]. 23 stycznia 2025 objął kierownictwo ambasady RP w Rabacie jako chargé d’affaires^[2], będąc akredytowanym także na Mauretanię^[22].