Achilles (niszczyciel czołgów)
 Achilles | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ pojazdu | |
| Trakcja |
gąsienicowa |
| Załoga |
5 |
| Historia | |
| Produkcja |
1944–1945 |
| Egzemplarze |
ponad 1017 |
| Dane techniczne | |
| Silnik |
2 sprzężone silniki wysokoprężne, rzędowe 6-cylindrowe General Motors 6046 model 6-71 o mocy 375 KM (276 kW) |
| Pancerz |
10–41 mm |
| Długość |
7,27 m |
| Szerokość |
3,05 m |
| Wysokość |
2,82 m |
| Masa |
30,0 t |
| Moc jedn. |
12,5 KM/t |
| Osiągi | |
| Prędkość |
48 km/h |
| Zasięg pojazdu |
320 km |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) |
100 cm |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1× armata 17-funtowa kalibru 76,2 mm 1× karabin maszynowy M2 kalibru 12,7 mm | |
| Użytkownicy | |
| Wielka Brytania, Belgia, Dania, Egipt, Holandia, Kanada | |
.svg.png){kind=small}
Achilles (właściwie 17-pdr, Self-Propelled, Achilles Mk IC/IIC) – brytyjski niszczyciel czołgów z okresu II wojny światowej, będący zmodyfikowaną wersją pojazdu M10 konstrukcji amerykańskiej. Obok oryginalnych M10 Achilles i pojazdów Archer były to jedyne używane przez Brytyjczyków samobieżne działa przeciwpancerne na podwoziu gąsienicowym.
Uzbrojenie niszczycieli czołgów Achilles IC/IIC stanowiła armata 17-funtowa, która zastąpiła amerykańskie działo 3-calowe, oraz przeciwlotniczy karabin maszynowy M2 kalibru 12,7 mm zamontowany w tylnej części wieży pojazdu. Pojazd przewoził 50 sztuk amunicji działowej.
W latach 1944–1945 w ramach programu Lend-Lease do Wielkiej Brytanii trafiło 1648 niszczycieli czołgów M10. Otrzymały one w 1944 roku nazwę Achilles (Mk I dla wieży z przeciwwagą w formie V i Mk II dla wieży z przeciwwagą typu „kaczy dziób”)[1]. 1017 zostało następnie przezbrojonych w armatę 17-funtową w fabryce Royal Arsenal w Woolwich[2]. Dodatkowo pewna liczba M10 została zmodyfikowana w warunkach polowych. Zmodyfikowane pojazdy otrzymały oznaczenia z dodatkową literą C (Mk IC i Mk IIC)[3].
Pojazdy używane były przez armię brytyjską oraz kanadyjską, gdzie pozostawały w służbie do połowy lat 50. Po wojnie część z nich trafiła do Danii, gdzie służyły do 1962 roku, a także do Egiptu, Belgii oraz Holandii.
Przypisy
- ↑ Magnuski 1998 ↓, s. 146.
- ↑ Według M10 and M36 Tank Destroyers 1942-53 przebudowana miała miejsce w Royal Ordnance Factory w Leeds.
- ↑ Magnuski 1998 ↓, s. 148.
Bibliografia
- M10 Achilles IC. Danish Army Vehicles. [dostęp 2011-02-21]. (ang.).
- The M10 in British service. W: Steven J. Zaloga: M10 and M36 Tank Destroyers 1942-53. Osprey Publishing, 2002, s. 37-40. ISBN 1-84176-469-8.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. WIS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
- Janusz Magnuski: Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946. Warszawa: Lampart, 1998, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej. nr 11. ISBN 83-86776-39-0.