Akuła (1909)

Akuła

Klasa	okręt podwodny
Projekt	Iwan Bubnow
Historia
Stocznia	Bałtycka
Położenie stępki	grudzień 1906
Wodowanie	22 sierpnia 1909
Rosyjska Imperatorska MW
Wejście do służby	1911
Zatopiony	1915
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu	370 ton 468 ton
Długość	56 metrów
Szerokość	3,7 metra
Zanurzenie	3,4 metra
Zanurzenie maksymalne	50 metrów
Napęd
2 silniki Diesla 1 silnik elektryczny
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu	10,66 węzła 6,4 węzła
Zasięg	1900 mil (pow.) 38 Mm (zan.)
Wyrzutnie torpedowe	2 × 450 mm (dziób) 2 × 450 mm (rufa) 4 wyrzutnie Drzewieckiego
Załoga	24

Akuła – rosyjski okręt podwodny o wyporności 370 ton na powierzchni, zwodowany 22 sierpnia 1909 roku w stoczni Bałtyckiej w Petersburgu. Ukończony we wrześniu 1911 roku, 28 listopada 1915 roku zatonął na minie pod Windawą. „Akuła” została zaprojektowana przez rosyjskiego inżyniera Iwana Bubnowa. Mimo problemów z układem napędowym, okręt o rezerwie wyporności 25% uważany był za udaną konstrukcję.

Oryginalny projekt przewidywał układ napędowy, w którego skład wchodziły trzy silniki Diesla o mocy 300 koni mechanicznych każdy, napędzające trzy wały napędowe. W rzeczywistości, wybudowany okręt napędzany był jedynie dwoma silnikami spalinowymi napędzającymi dwa wały, trzeci zaś wał napędzany był przez silnik elektryczny o mocy 225 KM, zamieniony później na jednostkę o mocy 300 KM.

Okręt wyposażony był w dwie standardowe wyrzutnie torpedowe kalibru 450 mm na dziobie oraz dwie wyrzutnie na rufie, a także cztery wyrzutnie systemu Stefana Drzewieckiego. Z załoga liczącą 24 osoby, okręt zanurzał się do głębokości peryskopowej w ciągu 180 sekund, przy dopuszczalnej głębokości zanurzenia wynoszącej 50 metrów.

• Norman Polmar: Submarines Of The Russian and Soviet Navies, 1718-1990. Jurrien Noot. Wyd. I. Annapolis: Naval Institute Press, 1990, s. 232. ISBN 0-87021-570-1.