Bolesławów (województwo dolnośląskie)

Bolesławów
wieś
Ilustracja
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Bolesławowie
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

kłodzki

Gmina

Stronie Śląskie

Wysokość

540–580 m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

244[1]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

57-550[2]

Tablice rejestracyjne

DKL

SIMC

0855552

Położenie na mapie gminy Stronie Śląskie
Mapa konturowa gminy Stronie Śląskie, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bolesławów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Bolesławów”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Bolesławów”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Bolesławów”
Ziemia50°15′25″N 16°53′28″E/50,256944 16,891111[3]
Nieoficjalny herb wsi Bolesławów
Pomnik św. Franciszka Ksawerego
Pensjonat Emila
Pensjonat Monte Neve (dojazd od wsi Kamienica)

Bolesławów (niem. Wilhelmsthal) – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Stronie Śląskie w dolinie pomiędzy Masywem Śnieżnika a Górami Bialskimi, u zbiegu rzek Morawka i Kamienica[4].

Bolesławów uzyskał lokację miejską w 1581 roku, zdegradowany w 1890 roku[5].

Bolesławów leży w widłach Morawki i Kamienicy, u północnego podnóża Zawady, na wysokości około 540–580 m n.p.m.[6]

W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bolesławów, po jej zniesieniu w gromadzie Stronie Śląskie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia

Pierwsze wzmianki wspominają o Bolesławowie jako o osadzie górniczej zniszczonej w czasie wojen husyckich[4]. W roku 1581 miejscowość otrzymała prawa miejskie i prawo wolnego miasta górniczego (utraconego po wojnie trzydziestoletniej)[7], w 1582 roku powstał tu urząd górniczy, a dwa lata później miasto otrzymało herb i prawo organizowania targów[4]. W tym czasie w mieście funkcjonowała kopalnia „Sankt Wilhelm” w której wydobywano rudy srebra i żelaza, w okresie wojny trzydziestoletniej eksploatowane złoże wyczerpało się i kopalnię zamknięto[4]. W roku 1684 miasto kupił Michał Wenzel von Althann, a w 1838 roku przeszedł na własność Marianny Orańskiej[4]. Przeprowadzony dwa lata później spis wykazał, że w mieście było 538 mieszkańców, 82 domy, 2 olejarnie, młyn wodny i kilka manufaktur[4][4]. W 1890 roku Bolesławów utracił prawa miejskie[4]. W okresie międzywojennym wieś była znanym ośrodkiem turystyki górskiej i sportów narciarskich[4].

Opis miejscowości

Bolesławów to dawne gwareckie miasteczko, obecnie wieś turystyczna z niewielkim rynkiem. Znajdują się tu pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i kilka kwater, oraz mały sklep. Nad wsią spora stacja narciarska z ciekawie rozwiązanym systemem tras zjazdowych poprowadzonych w dwie strony stoku Zawada. Szlaki turystyczne na Śnieżnik i do rezerwatu Nowa Morawa oraz droga do turystycznego przejścia granicznego na Przełęczy Płoszczyna.

Zabytki

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[8]:

Inne zabytki[6]:

Ciekawe miejsca

Zobacz też

Inne miejscowości o podobnej nazwie:

Przypisy

  1. ↑ GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 79 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 7990
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, s. 300 i 301. ISBN 978-83-89188-95-3.
  5. ↑ Dziennik Urzędowy Rejencji we Wrocławiu z 1891, Nr 48, poz. 558. Przyjęcie ordynacji dla gmin wiejskich nastąpiło 1.10.1891
  6. 1 2 3 Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 60-63. ISBN 83-7005-341-6.
  7. ↑ Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk - przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1977 s. 141-142
  8. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025 [dostęp 2025-04-26].

Bibliografia

  • Krzysztof R. Mazurski, Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, SUDETY Oficyna Wydawnicza Oddziału Wrocławskiego PTTK, Wrocław 1995, ISBN 83-85550-48-8.
  • Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak, Iwona Chomiak, Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625.
  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.