Strachocin (województwo dolnośląskie)
| wieś | |
![]() Oczyszczalnia ścieków w Strachocinie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Wysokość |
460-500[1] m n.p.m. |
| Liczba ludności (III 2011) |
341[2] |
| Strefa numeracyjna |
74 |
| Kod pocztowy |
57-550[3] |
| Tablice rejestracyjne |
DKL |
| SIMC |
0855664 |
Położenie na mapie gminy Stronie Śląskie ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego ![]() | |

Strachocin (niem. Schreckendorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Stronie Śląskie.
Siedziba Nadleśnictwa Lądek Zdrój.
Położenie
Strachocin to wieś łańcuchowa leżąca nad Białą Lądecką, w Obniżeniu Lądka i Stronia, pomiędzy Krowiarkami a Górami Złotymi, na wysokości około 460–500 m n.p.m.[1]
Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wałbrzyskim.
Historia
Pierwsze wzmianki o Strachocinie pochodzą z 1264 roku, kiedy to wchodził on w skład dóbr karpieńskich, należących do rodu Glaubitzów[5]. Po wygaśnięciu tego rodu wieś przeszła na własność grafów morawskich. W drugiej połowie XV i na początku XVI wieku w okolicy nastąpił rozwój górnictwa i hutnictwa żelaza[5]. W 1684 roku Strachocin został kupiony przez hrabiego Michała Wenzela von Althanna i wraz z innymi dobrami ziemskimi został włączony w skład klucza strońskiego[5]. W 1840 roku było tu 98 domów, w tym: kościół, szkoła katolicka, 2 młyny wodne, 2 gorzelnie, olejarnia, tartak i wapiennik[1]. W 1864 roku we wsi wybudowano hutę szkła "Oranienhűtte" (obecnie Huta Szkła Kryształowego „Violetta”)[5]. W 1897 roku w Strachocinie wybudowano stację kolejową, a południową część wsi z kościołem, hutą i stacją przyłączono do Stronia Śląskiego[5].
Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) Strachocin liczył 341 mieszkańców[2]. Jest to największa miejscowość gminy Stronie Śląskie.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 316-319. ISBN 83-7005-341-6.
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1226 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 131601
- 1 2 3 4 5 Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 445. ISBN 978-83-89188-95-3.
Bibliografia
- Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6
- Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak, Iwona Chomiak, Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625.

_location_map.png)



