Działko NS-37
![]() Działko NS-37 w Centralnym Muzeum Sił Lotniczych Federacji Rosyjskiej | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Rodzaj |
działko automatyczne |
| Zasada działania |
krótki odrzut lufy |
| Historia | |
| Prototypy |
1941 |
| Produkcja |
1942–1945 |
| Wyprodukowano |
6833 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber |
37 mm |
| Nabój |
37 × 198 mm |
| Zasilanie |
taśma |
| Wymiary | |
| Długość |
3400 mm |
| Wysokość |
415 mm |
| Szerokość |
215 mm |
| Długość lufy |
2300 mm |
| Masa | |
| broni |
171 kg (z silnikiem), 160 kg (wersja skrzydłowa) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku |
900 m/s (burzący), 880 m/s(przeciwpancerny) |
| Masa pocisku |
735 g (burzący), 760 g (przeciwpancerny) |
| Szybkostrzelność teoretyczna |
240–260 strz./min |
| Dane operacyjne | |
| Platformy strzeleckie | |
| Ił-2, ŁaGG-3, Jak-9T | |
| Użytkownicy | |
| Związek Radziecki | |
NS-37 – automatyczne działko lotnicze produkcji radzieckiej.
Historia
Wykorzystywało długi nabój skonstruowany na potrzeby niezbyt udanego działka Szpitalnyj Sz-37.
Pierwszy projekt został stworzony przez A. E. Nudelmana i A. Suranowa z biura konstrukcyjnego OKB-16 w kwietniu 1941 r. i zaaprobowany do dalszych prac w czerwcu. Po próbach frontowych w 1943 zostało przyjęte do uzbrojenia na samolotach ŁaGG-3 i Jak-9 (montowane między tłokami silnika V), Ił-2 (pod skrzydłami) i Su-8 (pod kadłubem, tylko prototyp)[1].
Silny nabój miał być skuteczny przeciw celom naziemnym i powietrznym. Zakładano przebijanie górnych pancerzy niemieckich czołgów jak i zniszczenie wrogiego bombowca jednym trafieniem. Wskazywało na to m.in. doświadczenie z samolotami Airacobra. Przebicie górnego pancerza czołgu wymagało jednak prawie prostopadłego trafienia (kąt ponad 40°), co w warunkach bojowych było trudne do uzyskania. Ponadto, silny odrzut i stosunkowo niska szybkostrzelność powodowały trudności z celowaniem. W uzbrojonej w NS-37 wersji Jaka-9T (T – od tankowyj, (przeciw)czołgowy, lub tiażołyj – ciężki) właściwie tylko pierwszy pocisk był celny, następne ulegały rozproszeniu; pilotów szkolono, by strzelać krótkimi, 3-nabojowymi seriami[1]. Z tego względu działko zostało po wojnie zastąpione przez strzelające słabszym (37 × 155 mm) nabojem działko N-37.
Przypisy
- 1 2 From 37mm to 40mm - The Russian Ammunition Page [online], www.russianammo.org [dostęp 2017-11-22].
Linki zewnętrzne
- opis i historia konstrukcji (ang.)
- dane naboju (ang.)
