Georg von Küchler
 Georg von Küchler podczas procesów norymberskich, między 1947 a 1948 rokiem | |
 feldmarszałek | |
| Data i miejsce urodzenia |
30 maja 1881 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1900−1944 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja |
|
| Stanowiska | |
| Główne wojny i bitwy | |
 | |
| Odznaczenia | |
      _25Jahre_BAR.svg.png){kind=small}      | |
.svg.png){kind=small}
Georg von Küchler (ur. 30 maja 1881 w Schloss Philippsruhe, zm. 25 maja 1968 w Garmisch-Partenkirchen) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek, dowódca 3 i 18 Armii, Grupy Armii „Północ” oraz oblężenia Leningradu, zbrodniarz wojenny skazany w procesach norymberskich na dwadzieścia lat więzienia. Uczestnik I i II wojny światowej.
Życiorys
W 1939 roku uczestniczył w agresji na Polskę jako dowódca 3 Armii, nacierającej z Prus Wschodnich w kierunku Grudziądza. Następnie 3 Armia została skierowana na odcinek w rejonie Mławy. Po przekroczeniu rzek Bug i Narew manewrem oskrzydlającym Warszawę, jego armia spotkała się na wschód od miasta z 10 Armią gen. von Reichenaua[1].
W maju 1940 roku dowodził niemiecką 18 Armią w walkach w Holandii i Belgii. Armia Küchlera po pokonaniu Belgów i zajęciu Antwerpii przesunęła się do Francji. Ten etap wojny zakończyła we francuskim Pas-de-Calais, okrążając Dunkierkę. Po kampanii von Küchler otrzymał awans na stopień generała pułkownika[2].
Następnie został kolejnym po feldmarszałku von Leebie dowódcą Grupy Armii Północ w czasie inwazji na ZSRR. Pomimo masowych bombardowań i długotrwałej blokady Leningradu nie potrafił zdobyć miasta aż do stycznia 1944 roku, kiedy to okrążenie zostało przełamane przez Armię Czerwoną. 30 czerwca 1942 roku otrzymał awans na stopień feldmarszałka[2].
Po wojnie von Küchler został aresztowany przez władze amerykańskie i w 1948 roku stanął przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. Oskarżono go o popełnienie zbrodni wojennych, jako dowodzącego 18 Armią i Grupą Armii Północ podczas agresji III Rzeszy na ZSRR. W październiku 1948 roku został skazany na 20 lat pozbawienia wolności za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości – m.in. poruszano wątek odpowiedzialności von Küchlera za rozstrzelanie 38 Polaków, obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku, przez Brygadę Eberhardta (wchodzącą w skład 3 Armii), nacierającej w rejonie Westerplatte i Gdańska (3 Armia objęła później, do października 1939 władzę wykonawczą w tym mieście ponosząc odpowiedzialność za represje w stosunku do Polaków). Przede wszystkim jednak oskarżono go o zbrodnie popełnione na jeńcach sowieckich[3]. Po trzech latach wyrok obniżono do 12 lat pozbawienia wolności[4]. W lutym 1952 roku ze względu na wiek i stan zdrowia został zwolniony.
Zmarł w Garmisch-Partenkirchen w 1968 roku[5].
Przypisy
- ↑ Mitcham 1988 ↓, s. 256.
- 1 2 Küchler, von, Georg Karl Friedrich Wilhelm. Traces of War. [dostęp 2024-11-27]. (ang.).
- ↑ Hebert 2010 ↓, s. 123.
- ↑ Hebert 2010 ↓, s. 216–217.
- ↑ Mitcham 1988 ↓, s. 268.
Bibliografia
- Samuel W. Jr. Mitcham: Hitler's Field Marshals and Their Battles. London: Guild Publishing, 1988. OCLC 220632577. (ang.).
- Valerie Hebert: Hitler's Generals on Trial: The Last War Crimes Tribunal at Nuremberg. Lawrence, Kansas: University Press of Kansas, 2010. ISBN 978-0-7006-1698-5. (ang.).
- Rangliste des Deutschen Reichsheeres. Nach dem Stande vom 1. Mai 1928. Berlin: E.S. Mittler und Sohn, 1928. (niem.).