Neso (księżyc)

Neso

Symulacja wyglądu księżyca Neso
Planeta	Neptun
Odkrywca	Matthew Holman, John Kavelaars, Tommy Grav, Wesley Fraser i Dan Milisavljevic
Data odkrycia	14 sierpnia 2002
Tymczasowe oznaczenie	S/2002 N4
Charakterystyka orbity
Półoś wielka	50 258 000 km[1]
Mimośród	0,4243[1]
Okres obiegu	9880,63 d[1]
Nachylenie do ekliptyki	131,265°[1]
Długość węzła wstępującego	49,151°[1]
Argument perycentrum	86,441°[1]
Anomalia średnia	260,648°[1]
Własności fizyczne
Średnica równikowa	60 km[2][3][4]
Powierzchnia	11 310 km²[4]
Objętość	113 097 km³[4]
Masa	1,65 × 1017 kg[4]
Średnia gęstość	1,5 g/cm³[3]
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni	0,012 m/s²[4]
Prędkość ucieczki	97 km/h[4]
Albedo	0,04[3][4]
Jasność obserwowana (z Ziemi)	24,6m[3]

Neso (Neptun XIII) – najbardziej zewnętrzny księżyc Neptuna, odkryty przez Matthew J. Holmana i in. oraz Bretta J. Gladmana i in. w 2003 r. ze zdjęć zrobionych w 2002 r. Otrzymał tymczasowe oznaczenie S/2002 N 4.

Nazwa księżyca pochodzi od jednej z Nereid w mitologii greckiej^[5].

Neso krąży wokół Neptuna w średniej odległości ponad 50 milionów km, czyli około 1/3 j.a., najdalej od planety spośród wszystkich znanych księżyców w Układzie Słonecznym^[1]. Jedno okrążenie zajmuje jej ok. 27 lat, obiega ona Neptuna przeciwnie do kierunku jego obrotu wokół własnej osi. Podobieństwo orbit Neso i Psamathe sugeruje, że mogły one powstać w wyniku rozpadu jednego księżyca miliardy lat temu^[5].

• Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
• Księżyce Neptuna – zestawienie podstawowych danych