Puchar Świata w Rugby 7 (1993)

Puchar Świata w Rugby 7 (1993)

1993 Rugby World Cup Sevens

1997
Dyscyplina	rugby 7
Organizator	IRFB
Szczegóły turnieju
Gospodarz	Edynburg,  Szkocja
Otwarcie	16 kwietnia 1993
Zamknięcie (finał)	18 kwietnia 1993
Liczba drużyn	24
Liczba aren	1 (w 1 mieście)
I miejsce	Anglia
II miejsce	Australia
Statystyki turnieju
Liczba meczów	81
Strona internetowa

Puchar Świata w Rugby 7 (1993) – pierwszy Puchar Świata, organizowane przez IRFB zawody o randze mistrzostw świata w rugby 7 rozgrywane co cztery lata. Turniej odbył się na Murrayfield Stadium w Edynburgu w dniach od 16 do 18 kwietnia 1993 roku i rywalizowały w nim dwadzieścia cztery męskie zespoły. W turnieju zwyciężyli Anglicy.

Organizację inauguracyjnego turnieju otrzymał szkocki Edynburg, choć pojawiały się głosy, iż ze względu na swą rolę w promowaniu rugby 7 powinien on odbyć się w Hongkongu^[1], bądź też nawet, by co cztery lata Hong Kong Sevens otrzymywał miano Pucharu Świata^[2]. Triumfatorom został wręczony Melrose Cup nazwany tak od kolebki tej dyscypliny, dodatkowo trofeum to było wzorowane na Ladies' Cup, o które walczono w Melrose podczas pierwszego turnieju rugby 7 w 1883 roku^[3].

Organizatorzy jeszcze przed rozpoczęciem turnieju przewidywali straty finansowe, zakładając pełny stadion jedynie w dniu finałów^[4]. Zawody z Murrayfield Stadium przyciągnęły jednak uwagę prasy, która pełna była komentarzy, wywiadów, zdjęć i przewidywań co do formy zespołów, bazujących przede wszystkim na występach w Hongkongu^[5].

Faworytami zawodów, także wśród bukmacherów, były zespoły z południowej półkuli – Fidżi, Samoa Zachodnie, Australia i Nowa Zelandia – które rozdzieliły między sobą szesnaście z osiemnastu tytułów turnieju w Hongkongu^[2][6]. Stanowisko RFU zakładało niski priorytet tego turnieju w związku z planowanym tournée British and Irish Lions do Nowej Zelandii oraz wyprawą Anglików do Kanady^[2][7]. Zespół angielski spotkał się zatem pierwszy raz tydzień przed turniejem, Szkoci przygotowywali się do niego uczestnicząc w zagranicznych turniejach, zawodnicy z Fidżi natomiast trenowali wspólnie przez pół roku rozgrywając w tym czasie trzydzieści turniejów^[2][7][8][9].

Nie odbyło się losowanie grup, we wrześniu 1992 roku zakwalifikowane drużyny zostały zaś uszeregowane w arbitralnym rankingu, a następnie według niego przydzielone do czterech sześciozespołowych grup^[3][10].

Przez dwudniową fazę grupową faworyci przeszli w komplecie – niespodzianką tej fazy było zwycięstwo Tongijczyków nad Australią, zaś sensacją porażka Fidżi z RPA, poza tym jedynie Korea i Argentyna pokonały wyżej rozstawionych Francuzów i Szkotów^{[11][12][13][14]}. W pełniącej rolę ćwierćfinałów drugiej fazie grupowej spotkało się zatem pięć zespołów z południowego Pacyfiku – Nowa Zelandia, Samoa Zachodnie, Fidżi, Tonga i Australia – oraz RPA, Irlandia i Anglia. Jedynym niepokonanym zespołem zostali reprezentanci Fidżi, na drugim miejscu w tej grupie uplasowali się niespodziewanie Irlandczycy. W drugiej z grup walka była bardziej zacięta, wszystkie zespoły bowiem zarówno zwyciężyły, jak i doznawały porażek, a do półfinałów awansowały Anglia oraz Australia. Australijczycy odprawili Irlandię dzięki podwyższonemu przyłożeniu w ostatniej akcji meczu, natomiast ich rywalami w finale zostali Anglicy, którzy niespodziewanie do przerwy remisując z Fidżi, w drugiej części spotkania dołożyli kolejne dwa przyłożenia. Mecz ten zawierał "moment turnieju" – szarżę Dave’a Scully’ego na Mesake Rasarim zapobiegającą pewnemu przyłożeniu. Dla finalistów był to już piąty pojedynek tego dnia, kolejne pięć rozegrali na przestrzeni poprzednich dwóch dni. W pierwszych pięciu minutach punktowali tylko Anglicy, którzy mieli na koncie trzy podwyższone przyłożenia, lecz tuż przed przerwą Lynagh doprowadził do stanu 21-5. W drugiej połowie ataki Australijczyków zaowocowały kolejnymi dwoma przyłożeniami, lecz tylko jedno z nich zostało podwyższone. Skuteczność w kopach okazała się być kluczem do sukcesu Anglików, którzy utrzymali prowadzenie zwyciężając ostatecznie 21–17. Trofea niższej rangi – Bowl i Plate – zdobyły zaś odpowiednio Argentyna i Japonia^{[9][13][15][16][17][18]}.

Melrose Cup odebrał zespół angielski w składzie Adedayo Adebayo, Chris Sheasby, Justyn Cassell, Matt Dawson, Damian Hopley, Tim Rodber, Dave Scully, Andrew Harriman, Nick Beal i Lawrence Dallaglio (w finale zasiadł na ławce rezerwowych Michael Dods zastępując kontuzjowanego Hopleya)^[7][19].

W turnieju oprócz specjalistów od rugby 7 brali również udział zawodnicy znani z rugby piętnastoosobowego, m.in. Laurent Cabannes, Philippe Bernat-Salles, Rob Howley, Neil Jenkins, Michael Lynagh, David Campese, Eric Rush czy Chester Williams^[16]. Najstarszym zawodnikiem był zaś trzydziestoośmioletni reprezentant Hongkongu, Simon Litster^[20].

Zawody ściągnęły dużą dozę krytyki, w szczególności ich zawiły i męczący format, w którym do końcowego triumfu potrzebne było rozegranie dziesięciu spotkań, kwestionowana też była zasadność organizowania turnieju takiej rangi w zapełnionym reprezentacyjnym kalendarzu. Słabe występy zespołów z południowej półkuli oraz brak kibiców tłumaczone były zaś chłodną i deszczową pogodą^[2][5][9].

Obsługę informatyczną zawodów zapewniała firma Unisys mająca dziesięcioletnie doświadczenie z turniejem Hong Kong Sevens^[21].

Dwadzieścia reprezentacji otrzymało zaproszenie do udziału w inauguracyjnym Pucharze Świata na podstawie wyników osiąganych w rugby piętnastoosobowym^[22]. IRFB, dając szansę rozwijającym się pod tym względem krajom, pozostałe cztery miejsca przeznaczyła dla zespołów z turnieju kwalifikacyjnego rozegranego w Katanii na Sycylii. Z tego turnieju, obejmującego dwie fazy grupowe, a następnie fazę pucharową^[23], awans uzyskali półfinaliści, którymi okazali się zawodnicy z Namibii, Hongkongu, Chińskiego Tajpej i Hiszpanii^[13][15][16].

Z uwagi na fakt, że jednym z zaproszonych zespołów była reprezentacja ZSRR, po rozpadzie tego kraju zwolniło się jedno miejsce w turnieju finałowym. Został zatem rozegrany dodatkowy turniej kwalifikacyjny z udziałem chętnych reprezentacji z byłych republik radzieckich. Triumfowała w nim Łotwa, dla której był to pierwszy poważny turniej w historii^[15][16][24].

Dwadzieścia cztery uczestniczące drużyny zostały podzielone na cztery sześciozespołowe grupy rywalizujące przez pierwsze dwa dni systemem kołowym o dalszy udział w zawodach podczas rozegranej w trzecim dniu fazie pucharowej. Po dwie najsłabsze reprezentacje odpadały z turnieju, drużyny z miejsc trzeciego i czwartego walczyły wówczas odpowiednio o Plate i Bowl, zaś dwa czołowe zespoły z każdej z grup awansowały do pełniącej roli ćwierćfinałów drugiej fazy grupowej. Rywalizowały one ponownie systemem kołowym o awans do półfinałów^[10][13][15].

• 1st Sevens World Cup. rugby7.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-24)]. (ang.).
• England win 1993 Melrose Cup. teivovo.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-09-27]. (ang.).

• Oficjalna strona (ang.)