Stosunki polsko-kolumbijskie

Stosunki polsko-kolumbijskie na poziomie dyplomatycznym zostały nawiązane w 1931 roku.

Stosunki dyplomatyczne Polski z Kolumbią nawiązane zostały w 1931. W 1933 w Kolumbii akredytowany został chargé d’affaires rezydujący w Meksyku. Jednocześnie w Bogocie mianowano konsulem honorowym Stanisława Romana Lisockiego. W 1935 w Cali ustanowiono agencję konsularną. Obie placówki podlegały najpierw Poselstwu w Meksyku, a później w Bogocie^[1].

Po wybuchu II wojny światowej Kolumbia uznawała rząd emigracyjny w Londynie i w 1942 zezwoliła na utworzenie w Bogocie poselstwa. W kwietniu 1942 posłem w Kolumbii został Mieczysław Chałupczyński, który uznawany był za przedstawiciela Polski do lipca 1944. Misje konsularne następnie ponownie podporządkowano poselstwu w Meksyku^[1].

W 1945 roku władze Kolumbii nawiązały stosunki z władzami komunistycznymi w Warszawie^[1].

Stosunki polityczne między oboma krajami opierają się na mechanizmie konsultacji politycznych na poziomie wiceministrów. Spotkania i wizyty na najwyższym szczeblu są sporadyczne^[1]. W 2002 roku miała miejsce wizyta prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w Kolumbii^[2], a w 2009 roku z wizytą w Polsce przebywał wiceprezydent Kolumbii Francisco Santos Calderón^[1].

Zgodnie z danymi GUS, w 2024 roku polski eksport Polski do Kolumbii osiągnął wartość 165,5 mln USD, natomiast import z Kolumbii – 499,8 mln USD. Polska obejmuje opakowania, monety, kosmetyki, farmaceutyki, produkty rolno-spożywcze, aparaturę pomiarową, turbiny gazowe, elektronikę oraz papier^[3].

Działania z zakresu dyplomacji publicznej i kulturalnej prowadzi Ambasada RP w Bogocie. Współpracę z uczelniami kolumbijskimi nawiązały m.in. Akademia Górniczo-Hutnicza, Uniwersytet Jagielloński, Politechnika Łódzka, Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Łódzki i Politechnika Poznańska^[1].