27 Pułk Czołgów

27 pułk czołgów średnich
Ilustracja
Znak na pojazdach pułku[b]
Historia
Państwo

 Polska

Rozformowanie

1990

Nazwa wyróżniająca

Sudecki

Patron

Niemieccy Bojownicy Antyfaszystowscy

Tradycje
Rodowód

27 pułk artylerii pancernej

Kontynuacja

102 pułk zmechanizowany
5 Brygada Pancerna

Organizacja
Numer

JW 3116[1]

Dyslokacja

garnizon Gubin-Komorów (Śląski Okręg Wojskowy)

Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

Wojska pancerne

Podległość

5 Saska Dywizja Pancerna

Poczet sztandarowy w latach 60. XX w.
Tablica upamiętniająca stacjonowanie pułku w Gubinie
Rozlokowanie 5 DPanc w 1989

27 Sudecki Pułk Czołgów Średnich im. Niemieckich Bojowników Antyfaszystowskich (27 pcz) – oddział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne

Na podstawie rozkazu Nr 07/MON Ministra Obrony Narodowej z 4 maja 1967 w sprawie przekazania jednostkom wojskowym historycznych nazw i numerów oddziałów frontowych oraz ustanowienia dorocznych świąt jednostek 26 Pułk Czołgów Średnich im. Niemieckich Bojowników Antyfaszystowskich stacjonujący w garnizonie Gubin-Komorów przejął numer, nazwę wyróżniającą i dziedzictwo tradycji 27 Sudeckiego pułku artylerii pancernej[2].

27 Sudecki Pułk Czołgów Średnich im. Niemieckich Bojowników Antyfaszystowskich wchodził w skład 5 Saskiej Dywizji Pancernej.

W 1990 jednostka została przeformowana w 89 pułk zmechanizowany i przeniesiona do garnizonu Opole pozostając w podporządkowaniu 5 Dywizji Zmechanizowanej. 22 kwietnia 1992 Minister Obrony Narodowej przemianował 89 pułk zmechanizowany na 102 pułk zmechanizowany[3]. Przykładowy numer czołgu: 1368.

Żołnierze

Dowódcy bczap
  • mjr Zbigniew Podkościelny (był w 1956)[4]
Dowódcy pułku
  • ppłk dypl. Franciszek Woźniak
  • płk dypl. Stanisław Krawczyk
  • ppłk dypl. Zbigniew Zajączek
  • ppłk dypl. Ryszard Buchta
  • ppłk dypl. Mieczysław Stachowiak (1987–1990)

Skład

Budynek sztabu 27 pcz (10 lat po rozwiązaniu jednostek)

Dowództwo

  • sztab – 1 T-55
  • 5 kompanii czołgów – 16 T 55[c]
  • kompania piechoty zmotoryzowanej (10 SKOT 2AP)

W połowie lat 80. XX w. przeformowany na strukturę batalionową

  • dowództwo i sztab – 1 T-72
  • 3x batalion czołgów po 31 czołgów T -72 (3 kompanie po 10 czołgów, 1 czołg dowódcy batalionu)
  • kompania zmechanizowana – 10 BWP
  • bateria plot – 4 ZSU 23-4
  • kompania rozpoznawcza – 7 BRDM-2
  • kompania saperów – 4 BLG, BRDM-2, 5 SKOT
  • kompania łączności
  • kompania medyczna
  • kompania remontowa
  • kompania zaopatrzenia
  • pluton ochrony i regulacji ruchu
  • pluton chemiczny

Przekształcenia

26 pułk czołgów i artylerii pancernej → 13 batalion czołgów i artylerii pancernej → 26 pułk czołgów średnich → 27 pułk czołgów → 102 pułk zmechanizowany → 5 Brygada Pancerna „Skorpion”

Uwagi

  1. Poniżej kreski umieszczony był znak (cyfra lub litera) określający pododdział pułku.
  2. ↑ Poniżej kreski umieszczony był znak (cyfra lub litera) określający pododdział pułku.
  3. ↑ Przykładowy numer na wieży czołgu: 1700.

Przypisy

  1. ↑ Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Oleśnicy.
  2. ↑ Dziennik Rozkazów Tajnych MON z 1967 r., Nr 5, poz. 21.
  3. ↑ Dziennik Rozkazów MON z 1992 r., poz. 12.
  4. ↑ Nalepa 1992 ↓, s. 86.

Bibliografia

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945–1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Edward, Jan Nalepa: Pacyfikacja zbuntowanego miasta. Wojsko Polskie w czerwcu 1956 r. w Poznaniu w świetle dokumentów wojskowych. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1992. ISBN 83-11-07959-5.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945–1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2. OCLC 830528040.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wyd. Min. Obrony Narodowej 1987.. ISBN 83-11-07419-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.