Elara (księżyc)
![]() Elara widziana przez ziemski teleskop. Blask widoczny u dołu zdjęcia tworzy światło odbite od Jowisza. | |
| Planeta | |
|---|---|
| Odkrywca | |
| Data odkrycia |
2 stycznia 1905 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka |
11 740 000 km[1] |
| Mimośród |
0,2108[1] |
| Okres obiegu |
259,64 d[1] |
| Prędkość orbitalna |
3,25 km/s |
| Nachylenie do ekliptyki |
27,945°[1] |
| Długość węzła wstępującego |
115,511°[1] |
| Argument perycentrum |
142,001°[1] |
| Anomalia średnia |
330,985°[1] |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa |
78 km |
| Powierzchnia |
~23 200 km² |
| Objętość |
~333 000 km³ |
| Masa |
8,7 × 1017 kg |
| Średnia gęstość |
2,6 g/cm³ |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni |
0,031 m/s² |
| Prędkość ucieczki |
52 m/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi |
0,5 d |
| Albedo |
0,04 |
| Jasność absolutna |
10,0m |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
16,6m |
| Temperatura powierzchni |
~124 K |
Elara (Jowisz VII) – księżyc Jowisza, odkryty przez Charlesa D. Perrine’a z Obserwatorium Licka w dniu 2 stycznia 1905 roku.
Nazwa
Elara nie otrzymała swojego obecnego imienia aż do roku 1975. Nazwa księżyca pochodzi z mitologii greckiej, Elara była kochanką Zeusa i matką giganta Tytiosa.
Wcześniej satelita był określany jako Jowisz VII, w pewnym okresie proponowano dla niego nazwę Hera.
Charakterystyka fizyczna
Średnicę Elary ocenia się na około 78 km. Średnia gęstość tego ciała to ok. 2,6 g/cm3, składa się ono głównie z krzemianów. Powierzchnia księżyca jest bardzo ciemna – jego albedo wynosi zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 16,6 magnitudo.
Satelita należy do grupy Himalii.
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Elara. [w:] Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-24)].
- Elara. [w:] Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-15]. (ang.).

