Tebe (księżyc)
![]() Tebe sfotografowany przez sondę Galileo w 2000 r. | |
| Planeta | |
|---|---|
| Odkrywca | |
| Data odkrycia |
5 marca 1979 |
| Tymczasowe oznaczenie |
S/1979 J 2 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka |
221 900 km[1] |
| Mimośród |
0,0176[1] |
| Perycentrum |
218 000 km |
| Apocentrum |
225 800 km |
| Okres obiegu |
0,675 d[1] |
| Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a |
1,080°[1] |
| Długość węzła wstępującego |
235,694°[1] |
| Argument perycentrum |
234,269°[1] |
| Anomalia średnia |
135,956°[1] |
| Własności fizyczne | |
| Wymiary |
116 × 98 × 84 km |
| Objętość |
~500 000 km³ |
| Masa |
4,3 × 1017 kg |
| Średnia gęstość |
0,86 g/cm³ |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni |
0,013 m/s² |
| Prędkość ucieczki |
20-30 m/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi |
synchroniczny |
| Albedo |
0,047 ± 0,003 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
16,0m |
Tebe (Jowisz XIV) – księżyc Jowisza, odkryty przez S. Synnotta w 1979 r. na podstawie zdjęć wykonanych przez sondę Voyager 1.
Nazwa
Nazwa księżyca pochodzi z mitologii greckiej. Tebe była nimfą uprowadzoną przez Zeusa (Jowisza). Od jej imienia pochodzi nazwa miasta Teby.
Charakterystyka fizyczna
Tebe jest jednym z mniejszych księżyców Jowisza, jego średnicę ocenia się na około 96 km. Średnia gęstość tego ciała ma wartość około 1,45 g/cm3, a składa się przeważnie z lodu i krzemianów. Powierzchnia Tebe jest bardzo ciemna – jej albedo wynosi zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 17 magnitudo.
Największy krater na powierzchni Tebe otrzymał w 2000 roku nazwę Zethus.
Satelita należy do grupy Amaltei wewnętrznych księżyców regularnych planety. Jego orbita przebiega wzdłuż zewnętrznej granicy słabego pierścienia ażurowego Tebe.
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Thebe. [w:] Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2008-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-26)].
- Thebe. [w:] Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-22]. (ang.).

