Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 2021 (eliminacje)

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 2021 miały na celu wyłonienie żeńskich reprezentacji narodowych w piłce ręcznej, które wystąpią w finałach tego turnieju.

W październiku 2018 roku Rada IHF podjęła decyzję o rozszerzeniu mistrzostw z 24 do 32 zespołów^[1]. Turniej finałowy organizowanych przez IHF mistrzostw świata odbędzie się w Hiszpanii w grudniu 2021 roku i wezmą w nim udział trzydzieści dwie drużyny. Automatycznie do mistrzostw zakwalifikowała się reprezentacja Holandii jako mistrz świata z 2019 i Hiszpanki jako organizator imprezy. O pozostałe trzydzieści miejsc odbywały się kontynentalne kwalifikacje. Wolne miejsca zostały podzielone według następującego klucza geograficznego: po cztery obowiązkowe miejsca przydzielono czterem kontynentom – Europie, Azji, Afryce i Ameryce (trzy Południowej i jedno Północnej), zaś jedno – wcześniej przypadające Oceanii – mogła otrzymać drużyna z Oceanii zajmując przynajmniej piątą lokatę w mistrzostwach Azji, w przeciwnym przypadku było ono przyznawane jako dzika karta. Kolejne dwanaście przypadło kontynentom, z których pochodziły zespoły z czołowej dwunastki poprzednich mistrzostw, a także IHF zastrzegła sobie przyznawanie dzikiej karty^[2][3][4].

Turniejem kwalifikacyjnym w Afryce były mistrzostwa tego kontynentu, przełożone z grudnia 2020 roku na czerwiec 2021 roku^[70][71]. Drużyny rywalizowały w Kamerunie w pierwszej fazie systemem kołowym w ramach trzech czterozespołowych grup, po czym osiem najlepszych awansowało do ćwierćfinałów^[72], przy czym z uwagi na wycofanie się Algierii nie odbyły się trzy spotkania w grupie C^[73][74]. W finale spotkały się Angola z Kamerunem^[75][76][77], a po łatwym zwycięstwie czternasty tytuł mistrzyń Afryki zdobyły przedturniejowe faworytki, Angolanki. W meczu o brązowy medal Tunezja okazała się lepsza od Kongo, a wszystkie te cztery drużyny uzyskały awans na MŚ 2021^[78][79].

Turniej kwalifikacyjny dla Ameryki Południowej i Centralnej zaplanowany został na początek października 2021 roku^[80]. Sześć uczestniczących zespołów rywalizowało systemem kołowym w ramach jednej grupy o trzy miejsca premiowane awansem na MŚ 2021^[81]. Z kompletem zwycięstw triumfowała reprezentacja Brazylii, prócz niej na podium mistrzostw znalazły się Argentyna oraz Paragwaj^[82][83].

Turniej kwalifikacyjny dla Ameryki Północnej i Karaibów zaplanowany został na koniec sierpnia 2021 roku w Elgin^[84]. o jedno miejsce premiowane awansem na MŚ 2021 rywalizowały cztery reprezentacje – w pierwszej fazie systemem kołowym, a następnie czołowa dwójka zmierzyła się w meczu finałowym, pozostałe dwie zaś zagrały o trzecią lokatę^[85][86]. Do sędziowania turnieju wyznaczono cztery pary arbitrów – trzy regionalne i jedną z Francji^[87]. Fazę grupową z kompletem zwycięstw zakończyła reprezentacja Grenlandii^[88][89][90], która jednak w pojedynku finałowym uległa Portorykankom^[91][92].

Mistrzostwa miały pierwotnie odbyć się w pod koniec listopada 2020 roku, jednak z uwagi na pandemię COVID-19 zostały przeniesione na późniejszy termin^[93]. Gospodarzem zaplanowanych początkowo na grudzień roku 2020, a następnie na drugą połowę września 2021 roku zawodów miała być Korea Południowa, na początku sierpnia tego roku zostały one jednakże przeniesione do Jordanii^[94][95]. Obsada turnieju ulegała zmianom – spośród dwunastu reprezentacji wycofały się Indie i Afganistan, które zostały zastąpione przez Palestynę i Syrię^[96], zaś kilka dni przed rozpoczęciem turnieju przyjazd odwołał także Katar^[97], zatem do rozgrywek przystąpiło ostatecznie jedenaście zespołów – czołowa dwójka z każdej z grup zmierzyła się w półfinałach, analogicznie kolejne dwójki walczyły o miejsce piąte^[98]. Do półfinałów awansowały faworyzowane zespoły Japonii i Korei, a także Iran i Kazachstan^[99]. Po raz czwarty z rzędu w decydującym spotkaniu zmierzyły się faworytki^[100], także i tym razem lepsze okazały się Koreanki, brąz zaś zdobyły reprezentantki Kazachstanu, po czterech z rzędu porażkach w meczach o trzecie miejsce. Oprócz półfinalistek do mistrzostw świata awansował Uzbekistan, w pojedynku o piątą lokatę pokonując Hongkong^[101][102].

Z uwagi na fakt, iż żaden zespół z Oceanii nie zarejestrował się do udziału w mistrzostwach Azji, IHF mogła przyznać dwie dzikie karty, a otrzymały je Słowacja i Polska^[103][104]. Dodatkowo, zgodnie z zasadami IHF pomimo przysługujących Azji sześciu miejsc w kontynentalnym czempionacie dostępne było pięć, bowiem w zawodach nie wzięło udziału minimum dwanaście ekip – dziką kartę na ten wakat otrzymały następnie Chiny^[105].