Olszowe Błoto
| część wsi | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Część miejscowości | |
| Liczba ludności (2005) |
22 |
| Strefa numeracyjna |
58 |
| Kod pocztowy |
83-329[1] |
| Tablice rejestracyjne |
GKA |
| SIMC |
0162955 |
Położenie na mapie gminy Kartuzy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu kartuskiego ![]() | |
Olszowe Błoto (kaszb. Òlszowé Błoto)[3] – część wsi Bącz w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy[4][5], nad jeziorem Bąckim, otoczona jest lasami na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Wchodzi w skład sołectwa Bącz.
W latach 1975–1998 Olszowe Błoto administracyjnie należało do województwa gdańskiego.
Przed 1920 miejscowość nosiła nazwę niemiecką Olzewoblott[6][7][8].
Przypisy
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 16 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 92683
- ↑ Polsko-Kaszubski Słownik Nazw Miejscowych i Fizjograficznych. Andrzej Chludziński (pod red.). Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 2006. ISBN 978-83-87258-86-3.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Friedrich Lorentz: Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem. ISBN 978-83-60437-22-3.
- ↑ Kirchspiele Sierakowitz und Mirchau. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-14)]. (niem.).
- ↑ Register geographische Ortsnamen zur Karte Pommern/Westpreußen. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-14)]. (niem.).
Linki zewnętrzne
- O historii Bącza i Olszowego Błota
- Kaszubski Park Krajobrazowy
- Olszowe Błoto, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 511.
_location_map.png)



