Reprezentacja Danii w piłce nożnej mężczyzn

Dania

Danmark

Przydomek	Danish Dynamite (Duński Dynamit), De Rød-Hvide (Czerwono-Biali), Olsen-Banden (Gang Olsena)
Związek	Dansk Boldspil-Union
Sponsor techniczny	Hummel
Trener	Brian Riemer (od 2024)
Asystent trenera	Daniel Agger Morten Wieghorst Lars Knudsen
Skrót FIFA	DEN
Ranking FIFA	21. (1602.72 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo	18. (1827 pkt.) (17 czerwca 2024)
Zawodnicy
Kapitan	Simon Kjær
Najwięcej występów	Christian Eriksen (140)
Najwięcej bramek	Poul Nielsen (52) Jon Dahl Tomasson (52)
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Trzeci strój
Mecze
Pierwszy mecz  Dania 9:0 Francja  (Londyn, Anglia; 19.10.1908)
Najwyższe zwycięstwo  Dania 17:1 Francja  (Londyn, Anglia; 22.10.1908)
Najwyższa porażka  Niemcy 8:0 Dania  (Wrocław, Niemcy; 16.05.1937)
Medale
Igrzyska olimpijskie
1908, 1912, 1960 1948
Mistrzostwa Europy
1992 1984, 2020
Strona internetowa
↑ Stan aktualny na 4 kwietnia 2024.

Reprezentacja Danii w piłce nożnej (duń. Danmarks herre-fodboldlandshold or herrelandsholdet) – męska drużyna sportowa piłki nożnej, reprezentująca Królestwo Danii w meczach i turniejach międzynarodowych, powoływana przez selekcjonera reprezentacji, w której mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo duńskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialna jest Duńska Unia Piłkarska (DBU).

Od 1904 roku należy do FIFA, a od 1954 do UEFA.

Domowe spotkania Duńczycy rozgrywają na stadionie Parken w Kopenhadze, należącym na co dzień do lokalnego klubu FC København. Selekcjonerem reprezentacji od 24 października 2024 jest Brian Riemer^[1].

Reprezentacja Danii w Mistrzostwach Świata zadebiutowała dopiero w 1986 roku. W eliminacjach do tego turnieju zajęła ona pierwsze miejsce w swojej grupie eliminacyjnej (ZSRR, Szwajcaria, Irlandia, Norwegia) z dorobkiem jedenastu punktów. W Meksyku po zwycięstwach ze Szkocją (1:0), Urugwajem (6:1) i RFN (2:0) wyszła z pierwszego miejsca w swojej grupie z sześcioma punktami (za zwycięstwo przyznawano dwa punkty). W 1/8 finału Duńczycy ulegli Hiszpanom (1:5) i pożegnali się z turniejem.

Na awans do kolejnych mistrzostw świata musieli czekać 12 lat. W eliminacjach do francuskiego mundialu również zajęli oni pierwsze miejsce w swojej grupie eliminacyjnej (Chorwacja, Grecja, Bośnia i Hercegowina, Słowenia) z siedemnastoma punktami w ośmiu meczach. Na samym turnieju zagrali oni w grupie C razem z gospodarzem turnieju Francją, RPA, oraz Arabią Saudyjską. Po jednym zwycięstwie (z Arabią Saudyjską 1:0), jednym remisie (1:1 z RPA), oraz jednej porażce (z Francją 1:2) z czterema punktami awansowali oni z drugiego miejsca do 1/8 finału. W tej jazie rozgrywek spotkali się z reprezentacją Nigerii, którą pewnie pokonali (4:1). Następnie w ćwierćfinale los skojarzył ich z Brazylią, z którą Duńczycy przegrali (2:3) i odpadli z turnieju.

Cztery lata później Duńczykom udało się zakwalifikować na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w 2002 roku. Znów okazali się oni bezkonkurencyjni w swojej grupie eliminacyjnej (Czechy, Bułgaria, Islandia, Irlandia Północna, Malta) zajmując w niej pierwsze miejsce z dwudziestoma dwoma punktami w dziesięciu spotkaniach. Na koreańsko-japońskich boiskach przyszło im grać w grupie A razem z Senegalem, Urugwajem i Francją. Zajęli w niej pierwsze miejsce z siedmioma punktami po dwóch zwycięstwach (z Urugwajem 2:1, oraz Francją 2:0) i jednym remisie (z Senegalem 1:1). Awansowali tym samym do 1/8 finału. W tej fazie rozgrywek trafili na reprezentację Anglii z którą przegrali 0:3 i odpadli z turnieju.

Ponownie udało im się awansować dopiero osiem lat później, na Mistrzostwa Świata 2010 w RPA. W swojej grupie eliminacyjnej (Portugalia, Szwecja, Węgry, Albania, Malta) znów zajęli pierwsze miejsce z dorobkiem dwudziestu jeden punktów po sześciu zwycięstwach, trzech remisach i jednej porażce w dziesięciu meczach.

Na mundialu w RPA Duńczycy trafili do grupy E razem z Holandią, Japonią i Kamerunem. Jednak po jednym zwycięstwie (z Kamerunem 2:1), oraz dwóch porażkach (z Holandią 0:2 i Japonią 1:3) z trzema punktami na koncie zajęli trzecie miejsce i odpadli z turnieju.

W eliminacjach do rosyjskiego czempionatu reprezentacja Danii grała w grupie E razem z Polską, Czarnogórą, Rumunią, Armenią i Kazachstanem. Zajęła w niej drugie miejsce z 20 punktami na koncie po sześciu zwycięstwach, dwóch remisach i dwóch porażkach. Dało jej to prawo gry w barażach o awans w których Skandynawowie trafili na ekipę Irlandii. Pierwszy mecz w Kopenhadze zakończył się bezbramkowym remisem. Drugi w Dublinie Duńczycy wygrali 5:1 co pozwoliło im awansować na mundial po raz pierwszy od 2010 roku. Na mistrzostwach 2018 w Rosji Duńczycy grali w grupie C razem z Francją, Australią i Peru. Po wygranej (1:0) z Peruwiańczykami i dwóch remisach (z Australią 1:1 i Francją 0:0) z pięcioma punktami zajęli drugie miejsce w grupie i awansowali do 1/8 finału. W tej fazie turnieju rywalem ekipy ze Skandynawii była reprezentacja Chorwacji. Duńczycy przegrali jednak to spotkanie dopiero po serii rzutów karnych 2:3 (po 90 minutach i dogrywce 1:1) i odpadli z turnieju.

Na Mistrzostwach Europy Duńczycy zadebiutowali w 1964 roku, zajmując w nich czwarte miejsce po przegranej z Węgrami (3:1) w dogrywce. Na występ w kolejnych musieli czekać 20 lat. W 1984 roku reprezentacja Danii osiągnęła półfinał tych rozgrywek, wygrywając najpierw dwa mecze w swojej grupie (z Jugosławią 5:0 i Belgią 3:2), w jednym ponosząc minimalną porażkę (0:1 z Francją). Później z kolei przegrywając z Hiszpanami dopiero po rzutach karnych stosunkiem 4:5.

Cztery lata później, choć awansowali oni na Euro 88 z pierwszego miejsca w swojej grupie eliminacyjnej (Czechosłowacja, Walia, Finlandia) to ich występ był wielkim rozczarowaniem. Zajęli oni ostatnie miejsce w grupie z zerowym dorobkiem punktowym po trzech spotkaniach i odpadli z turnieju.

W kolejnych eliminacjach, do Mistrzostw Europy 1992, Dania zajęła drugie miejsce w grupie za Jugosławią. Jednak w ramach sankcji ONZ, UEFA wykluczyła Jugosławię (za prowadzenie działań wojennych w Bośni) a jej miejsce zajęli Duńczycy. Piłkarze, których powołano z urlopów wywalczyli tytuł Mistrzów Europy, pokonując po drodze obrońców tytułu - Holendrów oraz Mistrzów Świata – Niemców.

Od tego czasu w mistrzostwach Europy Duńczycy tylko raz przebrnęli przez fazę grupową (w 2004 roku), osiągając w nich ćwierćfinał po zwycięstwie z Bułgarią (2:0) oraz dwóch remisach z Włochami (0:0) i Szwecją (2:2) w pierwszej fazie tych mistrzostw, oraz przegranej z Czechami (0:3). Trzykrotnie zaś kończyli na niej udział (1996, 2000, 2012), lub w ogóle nie kwalifikowali się do turnieju głównego (2008, 2016).

Piłkarze duńscy to również trzykrotni srebrni medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich z 1908, 1912, i 1960 roku oraz brązowi medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich z 1948 roku. To także zwycięzcy Pucharu Konfederacji z 1995 roku (w finale tych rozgrywek pokonali 2:0 Argentynę).

26-osobowa kadra na Mistrzostwa Europy 2020, które odbywają się w dniach 11 czerwca 2021–11 lipca 2021. Występy i gole aktualne na 13 czerwca 2021.

Nr	Imię i nazwisko	Data urodzenia	Występy	Gole	Obecny klub
Bramkarze
1	Kasper Schmeichel	5 listopada 1986	66	0	Leicester City
16	Jonas Lössl	1 lutego 1989	1	0	Midtjylland
22	Frederik Rønnow	4 sierpnia 1992	8	0	Schalke 04
Obrońcy
2	Joachim Andersen	31 maja 1996	5	0	Fulham
3	Jannik Vestergaard	3 sierpnia 1992	23	1	Southampton
4	Simon Kjær (kapitan)	26 marca 1989	108	3	AC Milan
5	Joakim Mæhle	20 maja 1997	11	2	Atalanta BC
6	Andreas Christensen	10 kwietnia 1996	42	1	Chelsea
13	Mathias Jørgensen	23 kwietnia 1990	35	2	Kopenhaga
17	Jens Stryger Larsen	21 lutego 1991	37	2	Udinese Calcio
26	Nicolai Boilesen	16 lutego 1992	20	1	Kopenhaga
Pomocnicy
7	Robert Skov	20 maja 1996	10	5	1899 Hoffenheim
8	Thomas Delaney	3 października 1991	55	5	Borussia Dortmund
10	Christian Eriksen	14 lutego 1992	109	36	Inter Mediolan
15	Christian Nørgaard	10 marca 1994	4	0	Brentford
18	Daniel Wass	31 maja 1989	31	0	Valencia
23	Pierre Højbjerg	5 sierpnia 1995	42	4	Tottenham Hotspur
24	Mathias Jensen	1 stycznia 1996	7	1	Brentford
25	Anders Christiansen	8 czerwca 1990	4	0	Malmö FF
Napastnicy
9	Martin Braithwaite	5 czerwca 1991	51	9	Barcelona
11	Andreas Skov Olsen	29 grudnia 1999	7	3	Bologna 1909
12	Kasper Dolberg	6 października 1997	26	7	OGC Nice
14	Mikkel Damsgaard	3 lipca 2000	3	2	UC Sampdoria
19	Jonas Wind	7 lutego 1999	8	3	Kopenhaga
20	Yussuf Poulsen	15 czerwca 1994	55	8	RB Lipsk
21	Andreas Cornelius	16 marca 1993	29	6	Parma Calcio

Opracowano na podstawie^[2]:

Funkcja	Imię i nazwisko
Selekcjoner	Brian Riemer
Asystent[1]	Daniel Agger
	Morten Wieghorst
	Lars Knudsen
Trener bramkarzy[3]	Kim Christensen
Trener przygotowania fizycznego	Chris Haslam
	Christian Clarup
Kierownik sportowy	Peter Möller

Zespół	Pkt	M	W	R	P	Br+	Br−	+/−	FP
Francja	6	3	2	0	1	6	3	+3	-1
Australia	6	3	2	0	1	3	4	-1	-5
Tunezja	4	3	1	1	1	1	1	0	-5
Dania	1	3	0	1	2	1	3	-2	-5

Mecz 6 22 listopada 2022 14:00 CET	Dania	0:0 (0:0) Raport	Tunezja	Education City Stadium, Ar-Rajjan Widzów: 42 925 Sędzia: César Arturo Ramos

Mecz 23 26 listopada 2022 17:00 CET	Francja  Mbappé  61', 86'	2:1 (0:0) Raport	Dania  68' A. Christensen	Stadium 974, Doha Widzów: 42 860 Sędzia: Szymon Marciniak

Mecz 37 30 listopada 2022 16:00 CET	Australia  Leckie  60'	1:0 (0:0) Raport	Dania	Al Janoub Stadium, Al-Wakra Widzów: 41 232 Sędzia: Mustapha Ghorbal

Dania zakończyła udział w turnieju na ostatnim miejscu w grupie.

• Oficjalna witryna związku (duń.)
• Profil na stronie FIFA. fifa.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-07)]. (ang.)
• Profil na National Football Teams (ang.)
• RSSSF – archiwum zawodników z największą liczbą meczów i goli (ang.)