Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej mężczyzn

Stany Zjednoczone Ameryki
United States of America
Ilustracja
Emblemat reprezentacji
Przydomek

USMNT,
The Stars and Stripes (Gwiazdy i pasy),
The Yanks (Jankesi)

Związek

United States Soccer Federation (USSF)

Sponsor techniczny

Nike

Menedżer generalny

Matt Crocker

Trener

Mauricio Pochettino

Asystent trenera

Miguel D’Agostino
Jesús Pérez

Skrót FIFA

USA

Ranking FIFA

13. (1661.70 pkt.)[a]

Miejsce w rankingu Elo

25. (1807 pkt.)
(18 lipca 2023)

Zawodnicy
Kapitan

Christian Pulisic

Najwięcej występów

Cobi Jones (164)

Najwięcej bramek

Clint Dempsey
Landon Donovan (57)

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 2:3 Stany Zjednoczone 
(Sztokholm, Szwecja; 20 sierpnia 1916)
Najwyższe zwycięstwo
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 8:0 Barbados 
(Carson, Stany Zjednoczone; 15 czerwca 2008)
Najwyższa porażka
 Norwegia 11:0 Stany Zjednoczone 
(Oslo, Norwegia; 6 sierpnia 1948)
Medale
Mistrzostwa świata
brąz 1930
Mistrzostwa Ameryki Północnej
złoto 1991, 2002, 2005, 2007, 2013, 2017, 2021
srebro 1989, 1993, 1998, 2009, 2011, 2019
brąz 1996, 2003
Strona internetowa
  1. ↑ Stan aktualny na 15 lutego 2024.

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej mężczyzn – drużyna piłkarska reprezentująca Stany Zjednoczone Ameryki w zawodach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialna jest United States Soccer Federation, organ zarządzający piłką nożną w Stanach Zjednoczonych. W reprezentacji mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo amerykańskie.

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych pierwszy mecz rozegrała w 1885 roku, ale nie został wpisany do oficjalnego rejestru. Dziś uznaje się, że debiutem międzypaństwowym Amerykanów było wygrane 3:2 spotkanie ze Szwecją w Sztokholmie, w trzy lata po założeniu krajowego związku piłki nożnej.

W pierwszych mistrzostwach świata Amerykanie zajęli trzecie miejsce, którym podzielili się z Jugosławią, wcześniej wygrywając w grupie po 3:0 z Belgią i Paragwajem, oraz wysoko ulegając w półfinałach Argentynie (1:6). Cztery lata później start w finałach zakończyli już po pierwszym meczu – z Włochami, przegranym 1:7. Przez ponad pół wieku byli zupełnie przeciętną drużyną, choć w 1950 roku znów awansowali do finałów i zdołali tam pokonać Anglię 1:0 (tzw. Cud na trawie). W następnych dwóch meczach Amerykanie przegrywali kolejno z Hiszpanią 1:3 i Chile 2:5. Zajęli więc ostatnie miejsce w grupie z dwoma punktami na koncie i odpadli z turnieju. W strefie CONCACAF nie potrafili wygrać rywalizacji z dużo silniejszym Meksykiem.

Pewien przełom nastąpił dopiero w latach 90. Od 1990 do 2014 roku reprezentacja USA była stale obecna w mistrzostwach świata (wtedy też powróciła na mundial po czterdziestoletniej przerwie). Choć we Włoszech odpadli już po fazie grupowej, to już cztery lata później (będąc gospodarzem mundialu) dotarli do 1/8 finału. We Francji znów zakończyli udział w mistrzostwach świata na fazie grupowej. W 2002 – po zwycięstwie w 1/8 finału nad Meksykiem – dotarła aż do ćwierćfinału. W 2006 roku udział na turnieju w Niemczech zakończyli ponownie na fazie grupowej, by w dwóch następnych występach (odpowiednio w 2010 w Republice Południowej Afryki i 2014 roku w Brazylii) dotrzeć do 1/8 finału. W latach 1991–2005 trzykrotnie triumfowała w Złotym Pucharze CONCACAF (łącznie w historii sięgali po to trofeum siedmiokrotnie). Niezłe wyniki reprezentacji są w dużej mierze skutkiem nowego spojrzenia samych Amerykanów na futbol. Profesjonalna liga piłkarska (MLS) powstała w USA dopiero w 1996 roku. Od czasu kiedy Stany Zjednoczone były gospodarzami światowego championatu (w 1994), znacznie wzrosło zainteresowanie piłką nożną wśród kibiców i sponsorów. Dziś rozgrywki MLS przyciągają na stadiony nie mniej fanów niż mecze baseballu, czy koszykówki, a amerykańskie kluby należą do najlepiej zarządzanych na świecie, piłkarze zaś grają w najsilniejszych zespołach Europy – ostatnio Stany Zjednoczone mogą pochwalić się cenionymi bramkarzami: Tony Meola, Brad Friedel z Blackburn Rovers, najlepszy bramkarz Premiership w sezonie 2002-03, Tim Howard (najlepszy bramkarz Premiership w sezonie 2003-04) czy Kasey Keller (piłkarz roku 2005 w USA).

Od 1998 do 2006 roku szkoleniowcem kadry był Bruce Arena. Jest to jeden z najdłuższych stażów trenerskich w drużynach narodowych. Na tym stanowisku zastąpił go Bob Bradley, który prowadził drużynę do 2011 roku. Po nim kadrę do 2016 roku prowadził Jürgen Klinsmann. Po jego rezygnacji ze stanowiska, posadę trenera przejął ponownie Bruce Arena. Do listopada 2018 kadrę USA tymczasowo prowadził Dave Sarachan[1].

Znacznie większe sukcesy ma na swoim koncie żeńska reprezentacja USA. Amerykanki należą do najlepszych na świecie – dwukrotnie zdobywały złoto na Igrzyskach Olimpijskich (1996 i 2004) oraz tyle samo razy triumfowały w mistrzostwach świata (1991 i 2004).

W roku 2009 reprezentacja zdobyła drugie miejsce w Pucharze Konfederacji w finale przegrywając z Brazylią 2-3, oraz trzecie w pierwszej edycji Pucharu Konfederacji (wtedy pod nazwą Puchar Króla Fahda) 1992 po zwycięstwie z Wybrzeżem Kości Słoniowej 5:2. Edycję 2003 tego turnieju zakończyła na fazie grupowej.

Czterokrotnie brała również udział w Copa America. W rozgrywkach o Puchar Ameryki Południowej dwukrotnie była czwarta (1995, oraz 2016 – jako gospodarz). Edycje 1993 i 2007 zakończyła na fazie grupowej.

Reprezentacja USA zajmuje obecnie 16. miejsce w rankingu FIFA oraz 2. miejsce w Federacji CONCACAF[2].

Historia występów w MŚ

Udział w Mistrzostwach Świata 1990

Turniej we Włoszech USA zakończyło na fazie grupowej. Po przegraniu wszystkich trzech spotkań (kolejno z Czechosłowacją 1:5, gospodarzem mistrzostw Włochami 0:1 oraz Austrią 1:2) z zerowym dorobkiem punktowym zajęła ostatnie miejsce w grupie i odpadła z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 1994

Reprezentacja USA była gospodarzem mistrzostw świata rozgrywanych w 1994 roku. Grała w nich w grupie A razem z Rumunią, Szwajcarią, oraz Kolumbią. Po zwycięstwie w meczu z Kolumbią 2:1, remisie 1:1 ze Szwajcarią i porażce z Rumunią 0:1 zajęła ostatecznie trzecie miejsce w grupie i z dorobkiem czterech punktów awansowała do 1/8 finału. W tej fazie rozgrywek trafiła na reprezentację Brazylii z którą przegrała 0:1 i odpadła z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 1998

Na mistrzostwach we Francji Stany Zjednoczone trafiły do grupy F razem z Niemcami, Jugosławią i Iranem. Po przegraniu wszystkich trzech meczów (odpowiednio z Niemcami 0:2 oraz Iranem 1:2 i Jugosławią 0:1) z zerowym dorobkiem punktowym zajęli ostatnie miejsce w grupie i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2002

Koreańsko-japoński czempionat reprezentacja USA rozpoczęła od zwycięstwa z Portugalią 3:2. Późniejszy remis 1:1 ze współgospodarzem mistrzostw Koreą Południową, oraz porażka z Polską 1:3 sprawiły, iż ostatecznie zajęła ona drugie miejsce w grupie D z czterema punktami na koncie i awansowała do 1/8 finału. W tej fazie turnieju spotkali się z reprezentacją Meksyku z którą wygrali 2:0, awansując tym samym do ćwierćfinału. Tam trafili na reprezentację Niemiec, z którymi przegrali 0:1 i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2006

Niemiecki mundial piłkarze amerykańscy zakończyli na fazie grupowej. Po remisie 1:1 z Włochami i dwóch porażkach (z Czechami 0:3 i Ghaną 1:2) z jednym punktem na koncie zajęli ostatnie miejsce w grupie E i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2010

Amerykanie grali w tych mistrzostwach w grupie C razem z Anglią, Słowenią i Algierią. Po jednym zwycięstwie (z Algierią 1:0) i dwóch remisach (z Anglią 1:1 i Słowenią 2:2) z pięcioma punktami na koncie awansowali z pierwszego miejsca w grupie do 1/8 finału. W tej fazie spotkali się z reprezentacją Ghany, z którą przegrali po dogrywce 1:2 i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2014

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych awansowała do 1/8 finału, zajmując drugie miejsce w grupie. Przegrywając z Belgią (1:2) zakończyła swój udział na Mistrzostwach Świata w Brazylii.

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2018

USA zaczęło od porażki u siebie z Meksykiem (1:2). Po tej porażce przyszła druga, jeszcze poważniejsza z Kostaryką (0:4). Po tych dwóch porażkach trener reprezentacji Jürgen Klinsmann zrezygnował z prowadzenia drużyny narodowej. Ekipę amerykańską przejął więc Bruce Arena co w dalszych meczach w 2017 roku wyraźnie dało efekty. Stany Zjednoczone wygrały z Hondurasem 6:0, zremisowały z Panamą 1:1, wygrały z Trynidadem i Tobago 2:0 oraz zremisowały z Meksykiem 1:1. We wrześniu 2017 roku wyniki te znowu zaczęły się pogarszać i drużyna z USA przegrała z Kostaryką 0:2 oraz zremisowała ze znacznie gorszym potencjalnie Hondurasem 1:1 (jedyny gol dla Amerykanów padł dopiero w 89. minucie). Tym samym szanse zakwalifikowania się do turnieju spadły (USA zajmowały czwarte miejsce, Honduras piąte z tą samą liczbą punktów). W kolejnym meczu eliminacyjnym Amerykanie pewnie pokonali Panamę 4:0. Ostatnie spotkanie kwalifikacyjne zakończyło się porażką Stanów Zjednoczonych (1:2 z Trynidadem i Tobago), co ostatecznie przekreśliło szanse awansu USA na mundial. Z tabeli awansowały trzy najlepsze zespoły z sześciu rywalizujących ze sobą w piątej rundzie eliminacji CONCACAF (Meksyk, Kostaryka, Panama). Czwarty Honduras awansował do barażu interkontynentalnego.

Udział w Mistrzostwach Świata 2022

Reprezentacja USA na Mistrzostwach Świata odbywających się w 2022 w Katarze znalazła się w grupie B razem z reprezentacją Anglii, Iranu oraz Walii. Pierwszy mecz grupowy z Walią zakończył się wynikiem 1:1, kolejny mecz, tym razem z Anglią bezbramkowym remisem (0:0). Na koniec fazy grupowej, reprezentacja Stanów Zjednoczonych zmierzyła się z Iranem. Mecz zakończył się zwycięstwem USA po golu Christiana Pulisica. Wygrana ta zagwarantowała wyjście z grupy z drugiego miejsca. W 1/8 finału, reprezentacja USA trafiła na Holandię, z którą przegrała 3:1, tym samym kończąc swój udział w turnieju.

Udział w międzynarodowych turniejach

Obecny skład

23 osobowa kadra na mecze towarzyskie przeciwko Walii i Panamy, które odbyły się odpowiednio 12 i 16 listopada 2020. Występy i gole aktualne na 17 listopada 2020.

Nr Imię i
nazwisko		 Data
urodzenia		 Występy Gole Klub
Bramkarze
1Zack Steffen2 kwietnia 1995190Anglia Manchester City
22Ethan Horvath9 czerwca 199540Belgia Club Brugge
24Chituru Odunze14 października 200200Anglia Leicester City
Obrońcy
2Sergiño Dest3 listopada 200050Hiszpania FC Barcelona
3Matt Miazga19 lipca 1995201Anglia Chelsea
5Antonee Robinson8 sierpnia 199780Anglia Fulham
6John Brooks28 stycznia 1993393Niemcy VfL Wolfsburg
13Tim Ream5 października 1987411Anglia Fulham
15Chris Richards28 marca 200010Niemcy Bayern Monachium
20Reggie Cannon11 czerwca 1998130Portugalia Boavista
Pomocnicy
4Tyler Adams14 lutego 1999121Niemcy RB Leipzig
7Giovanni Reyna13 listopada 200221Niemcy Borussia Dortmund
8Weston McKennie28 sierpnia 1998216Włochy Juventus
12Richard Ledezma6 września 200010Holandia PSV
14Owen Otasowie6 stycznia 200110Anglia Wolverhampton Wanderers
16Johnny Cardoso20 września 200120Brazylia Internacional
17Sebastian Lletget3 września 1992163Stany Zjednoczone Los Angeles Galaxy
18Yunus Musah29 listopada 200220Hiszpania Valencia
Napastnicy
9Nicholas Gioacchini25 lipca 200022Francja Caen
11Konrad de la Fuente16 lipca 200110Francja Olympique Marsylia
19Sebastian Soto28 lipca 200012Holandia Telstar
21Ulysses Llanez2 kwietnia 200131Holandia Hannoverscher
23Timothy Weah22 lutego 2000101Francja Lille

Rekordziści

Selekcjonerzy

#TrenerNarodowośćOdDoBilansTrofea
MZRP%
1. Thomas Cahill  Stany Zjednoczone 20 sierpnia 1916 3 września 1916 2 1 1 0 50% –
2. George Burford  Stany Zjednoczone 25 maja 1924 10 czerwca 1924 3 2 0 1 67% –
3. Nat Agar  Anglia 27 czerwca 1925 6 listopada 1926 3 2 0 1 67% –
4. George Burford (2)  Stany Zjednoczone 30 maja 1928 10 czerwca 1928 2 0 1 1 0% –
5. Robert Millar  Stany Zjednoczone 13 lipca 1930 17 sierpnia 1930 4 2 0 2 50% –
6. David Gould  Szkocja 24 maja 1934 27 maja 1934 2 1 0 1 50% –
7. Bill Lloyd  Stany Zjednoczone 12 września 1937 26 września 1937 3 0 0 3 0% –
8. Andrew Brown  Szkocja 13 lipca 1947 20 lipca 1947 2 0 0 2 0% –
9. Walter Giesler  Stany Zjednoczone 2 sierpnia 1948 21 września 1949 8 1 1 6 13% –
10. William Jeffrey  Szkocja 25 czerwca 1950 2 lipca 1950 3 1 0 2 33% –
11. John Wood  Anglia 30 kwietnia 1952 16 lipca 1952 2 0 0 2 0% –
12. Ernö Schwarz  Węgry 8 czerwca 1953 25 sierpnia 1955 6 2 0 4 33% –
13. George Meyer  Stany Zjednoczone 7 kwietnia 1957 6 lipca 1957 4 0 0 4 0% –
14. Jim Reed  Stany Zjednoczone 28 maja 1959 5 lutego 1961 4 0 1 3 0% –
15. George Meyer (2)  Stany Zjednoczone 7 marca 1965 21 marca 1965 4 1 2 1 25% –
16. Phil Woosnam  Walia 15 września 1968 10 listopada 1968 9 4 1 4 44% –
17. Gordon Jago  Anglia 20 kwietnia 1969 11 maja 1969 2 0 0 2 0% –
18. Bob Kehoe  Stany Zjednoczone 20 sierpnia 1972 10 września 1972 4 0 1 3 0% –
19. Max Wozniak  Polska 17 marca 1973 20 marca 1973 2 0 0 2 0% –
20. Gene Chyzowych  Stany Zjednoczone 3 sierpnia 1973 9 września 1973 5 3 0 2 60% –
21. Gordon Bradley  Stany Zjednoczone 16 października 1973 15 listopada 1973 5 0 0 5 0% –
22. Dettmar Cramer  Niemcy 5 września 1974 8 września 1974 2 0 0 2 0% –
23. Al Miller  Stany Zjednoczone 26 marca 1974 24 czerwca 1974 2 0 0 2 0% –
24. Manfred Schellscheidt  Niemcy 19 sierpnia 1975 25 sierpnia 1975 3 0 0 3 0% –
25. Walter Chyzowych  Stany Zjednoczone 24 września 1976 23 listopada 1980 31 7 10 14 23% –
26. Alkietas Panagulias  Grecja 8 kwietnia 1983 16 czerwca 1985 18 6 7 5 33% –
27. Lothar Osiander  Niemcy 5 lutego 1986 13 sierpnia 1988 18 4 5 9 22% –
28. Bob Gansler  Stany Zjednoczone 16 stycznia 1989 21 lutego 1991 36 14 6 16 39% –
29. John Kowalski  Polska 12 marca 1991 16 marca 1991 2 1 1 0 50% –
30. Bora Milutinović  Serbia 5 maja 1991 14 kwietnia 1995 96 30 31 35 31% 1x Złoty Puchar CONCACAF
31. Steve Sampson  Stany Zjednoczone 22 kwietnia 1995 29 czerwca 1998 62 26 14 22 42% –
32. Bruce Arena  Stany Zjednoczone 1 sierpnia 1998 14 lipca 2006 130 75 28 27 58% 2x Złoty Puchar CONCACAF
33. Bob Bradley  Stany Zjednoczone 8 grudnia 2006 28 lipca 2011 80 43 12 25 54% 1x Złoty Puchar CONCACAF
34. Jürgen Klinsmann  Niemcy 1 sierpnia 2011 22 listopada 2016 91 51 14 26 56% 1x Złoty Puchar CONCACAF
35. Bruce Arena  Stany Zjednoczone 22 listopada 2016 13 października 2017[4] 18 10 6 2 55% 1x Złoty Puchar CONCACAF
36. Dave Sarachan  Stany Zjednoczone 24 października 2017 1 grudnia 2018 14 4 5 5 28% –
37. Gregg Berhalter  Stany Zjednoczone 4 grudnia 2018 31 grudnia 2022 21 13 3 5 61%

W nawiasie podano, po raz który selekcjoner prowadził reprezentację.
Nie uwzględniono selekcjonerów tymczasowych.
(Stan na 17 listopada 2020)

Uwagi

    Przypisy

    1. ↑ MNT Opens 2018 with Spirited 0-0 Draw vs. Bosnia & Herzgovina [online], www.ussoccer.com [dostęp 2018-03-11] (ang.).
    2. ↑ FIFA.com, The FIFA/Coca-Cola World Ranking – Ranking Table – North, Central America and Caribbean Zone – FIFA.com [online], FIFA.com [dostęp 2017-07-27] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-25] (ang.).
    3. ↑ W 1930 roku nie odbył się oficjalny mecz o trzecie miejsce. Stany Zjednoczone oraz Jugosławia przegrały swoje mecze w półfinałach. FIFA, na podstawie ogólnych wyników obu tych drużyn podczas turnieju, uznaje teraz reprezentację USA za zdobywcę trzeciego miejsca, a Jugosławię za zdobywcę czwartego miejsca w tych rozgrywkach.
    4. ↑ Dymisja po blamażu. Selekcjoner USA zrezygnował z posady, „PrzegladSportowy.pl” [dostęp 2017-11-19] (pol.).

    Linki zewnętrzne

    This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.