Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956
1952 1960
Data

5 lutego 1956

Gospodarz

Cortina d’Ampezzo

Dyscyplina

skoki narciarskie

Mężczyźni
konkurs indywidualny
na skoczni P-72

Finlandia Antti Hyvärinen

Klasyfikacja medalowa
Zwycięzca

 Finlandia

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone 5 lutego 1956 roku w ramach igrzysk w Cortinie d’Ampezzo.

Podczas igrzysk rozegrany został jeden konkurs skoków narciarskich. Były to zawody indywidualne na skoczni Italia w Cortinie d’Ampezzo. Punkt krytyczny umieszczony był na 72 metrze, a strefa lądowania kończyła się na odległości 86,5 metra[1]. Najlepszym zawodnikiem okazał się Antti Hyvärinen, który tym samym przerwał dominację Norwegów, jeśli chodzi o złote medale olimpijskie w skokach narciarskich. Po raz pierwszy w historii żaden norweski skoczek nie stanął na podium olimpijskim w skokach narciarskich, a najwyższe miejsce zajął Sverre Stallvik, który był dziewiąty. Srebro zdobył inny reprezentant Finlandii – Aulis Kallakorpi, a brąz wywalczył Niemiec Harry Glaß. Po pierwszej serii skoków prowadził Glaß, jednak w drugiej serii uzyskał gorszy rezultat od skoczków fińskich i spadł na trzecią pozycję. Podczas igrzysk kilku zawodników zaprezentowało nowy styl skakania – styl, w którym skoczek kierował ramiona ku górze i do tyłu, zapoczątkowany między innymi przez Andreasa Däschera.

Łącznie w zawodach wystartowało 51 skoczków narciarskich z szesnastu państw. Najmłodszym zawodnikiem, który wziął udział w konkursie olimpijskim, był Nikołaj Szamow (19 lat i 167 dni).

Po raz siódmy skoczkowie narciarscy rywalizowali o medale igrzysk olimpijskich i po raz pierwszy miało to miejsce we Włoszech.

Wyniki konkursu (05.02.1956)

Miejsce Zawodnik Państwo Skok 1[2] Skok 2[3] Wynik punktowy[4]
1. Antti Hyvärinen  Finlandia 81,0 84,0[a] 227,0
2. Aulis Kallakorpi  Finlandia 83,5[a] 80,5 225,0
3. Harry Glaß  Niemcy 83,5[a] 80,5 224,5
4. Max Bolkart  Niemcy 80,0 81,5 222,5
5. Sven Pettersson  Szwecja 81,0[a] 81,5 220,0
6. Andreas Däscher  Szwajcaria 82,0 82,0 219,5
7. Eino Kirjonen  Finlandia 78,0 81,0 219,0
8. Werner Lesser  Niemcy 77,5[a] 77,5 210,0
9. Sverre Stallvik  Norwegia 77,0 75,5 208,0
10. Hemmo Silvennoinen  Finlandia 75,5 77,0 207,5
11. Arne Hoel  Norwegia 77,5[a] 76,5 206,5
12. Josef Bradl  Austria 77,5 77,0 205,5
13. Hiroshi Yoshizawa  Japonia 80,5 74,0 205,0
14. Bror Östman  Szwecja 76,0 75,5 204,5
15. Walter Habersatter  Austria 77,5 77,5 201,5
16. Władysław Tajner  Polska 74,0 76,5 201,0
16. Nikołaj Szamow  ZSRR 77,0 74,5 201,0
18. Asbjørn Osnes  Norwegia 75,5 72,0 199,5
19. Rudolf Schweinberger  Austria 74,5 75,0 199,0
20. Andrzej Gąsienica Daniel  Polska 78,0 74,5 198,5
21. Art Devlin  Stany Zjednoczone 74,0 72,5 194,5
22. Jože Zidar Jugosławia 75,0 74,0 194,0
23. Albin Rogelj Jugosławia 71,0 74,5 192,5
24. Janez Polda Jugosławia 74,5 74,0 191,5
25. Roman Gąsienica-Sieczka  Polska 77,5 71,5 189,5
26. Sepp Kleisl  Niemcy 73,0 71,0 189,0
27. Jacques Charland  Kanada 76,0 73,0 188,0
28. Mojmír Stuchlík  Czechosłowacja 74,0 74,0 187,5
29. Jáchym Bulín  Czechosłowacja 71,5 70,5 186,0
30. Otto Leodolter  Austria 72,0 72,5 185,0
30. Józef Huczek  Polska 70,5 67,0 185,0
30. Koba Cakadze  ZSRR 80,5 82,5[b] 185,0
33. Tito Tolin  Włochy 69,5 71,5 184,5
34. Jurij Moszkin  ZSRR 73,0 74,0 184,0
35. Sverre Stenersen  Norwegia 72,0 70,0 183,5
36. Roy Sherwood  Stany Zjednoczone 71,5 68,0 183,0
37. Luigi Pennacchio  Włochy 70,5 67,5 180,5
38. Alfredo Prucker  Włochy 67,5 68,5 179,5
39. Koichi Sato  Japonia 68,0 66,0 178,5
40. Conrad Rochat  Szwajcaria 68,5 68,5 177,0
41. Holger Karlsson  Szwecja 76,0[b] 77,5 176,0
42. Nicolae Munteanu  Rumunia 66,0 70,0 175,0
43. Willis Olson  Stany Zjednoczone 65,0 69,5 174,5
44. Erik Styf  Szwecja 76,0 75,0[b] 169,0
45. Francis Perret  Szwajcaria 66,0 64,0 168,5
46. André Monnier  Francja 67,5 66,0 167,5
46. Richard Rabasa  Francja 66,0 66,0 167,5
48. Régis Rey  Francja 65,0 65,0 164,0
48. Enzo Perin  Włochy 67,0 63,5 164,0
50. Janez Gorišek Jugosławia 63,5 63,5 162,0
51. Dick Rahoi  Stany Zjednoczone 71,5 78,0[b] 158,0

Uwagi

  1. 1 2 3 4 5 6 Rezultat ten był rekordem olimpijskim.
  2. 1 2 3 4 Skok zakończony upadkiem.

Przypisy

  1. ↑ The Ski-jump Italia. W: VII Olympic Winter Games, Cortina d'Ampezzo 1956. Official Report.. Comitato Olimpico Nazionale Italiano, 1957, s. 140. [dostęp 2025-05-02]. Cytat: The critical point is 72 m. (…) The profile has a safety limit of 14.5 m. beyond the critical point of 72 m., so that the curve from the landing slope to the out-run only begins at a distance of 86.5 m. (ang. • wł.).
  2. ↑ Ski Jumping at the 1956 Cortina d’Ampezzo Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 1. sports-reference.com. [dostęp 2012-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-07)]. (ang.).
  3. ↑ Ski Jumping at the 1956 Cortina d’Ampezzo Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 2. sports-reference.com. [dostęp 2012-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-07)]. (ang.).
  4. ↑ Ski Jumping at the 1956 Cortina d’Ampezzo Winter Games: Men's Normal Hill, Individual. sports-reference.com. [dostęp 2012-04-08]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.