Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924
1928
Data

4 lutego 1924

Gospodarz

Chamonix

Dyscyplina

skoki narciarskie

Mężczyźni
konkurs indywidualny
na skoczni P-60

Norwegia Jacob Tullin Thams

Klasyfikacja medalowa
Zwycięzca

 Norwegia

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1924 w Chamonix po raz pierwszy w historii skoczkowie narciarscy walczyli o medale olimpijskie. Rozegrano jeden konkurs indywidualny, na skoczni Tremplin aux Bossons. Mistrzem olimpijskim został Norweg Jacob Tullin Thams, srebrny medal zdobył Narve Bonna, a brąz Anders Haugen.

W zawodach wzięło udział 27 skoczków z dziewięciu państw.

Tło

Po raz pierwszy konkurs skoków narciarskich na igrzyskach olimpijskich planowano przeprowadzić podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1916, na których rywalizować mieli także przedstawiciele innych sportów zimowych (biegów narciarskich i kombinacji norweskiej). Ostatecznie jednak, z powodu wybuchu I wojny światowej, pomysł ten nie został zrealizowany[1].

W 1924 odbył się Tydzień sportów zimowych w Chamonix-Mont-Blanc, nazwany później I Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi. Wśród rozgrywanych dyscyplin znalazły się skoki narciarskie. Konkurs rozegrano na skoczni Tremplin aux Bossons o punkcie krytycznym na 60 metrze[2].

Jako głównych faworytów do zdobycia medalu wymieniano czterech Norwegów: Narve Bonnę, Jacoba Tullina Thamsa, Einara Landvika i Thorleifa Hauga, a także Amerykanina Andersa Haugena. W konkursie wystartowało pięciu reprezentantów gospodarzy, po czterech Norwegów, Szwedów i Szwajcarów, a także trzech Czechosłowaków, dwóch Finów i po jednym Włochu i Polaku[3].

Przebieg konkursu

Po pierwszej serii liderem był startujący jako trzeci Thams, który oddał skok na odległość 49 m. Drugie miejsce zajmował Narve Bonna, który skoczył 47,5 m, trzeci był zaś Anders Haugen z próbą 44 m. Skok czwartego Thorleifa Hauga miał odległość równą próbie Thamsa, jednak Haug uzyskał niższe noty za styl[4].

W drugiej rundzie ponownie najlepszy okazał się Thams, który po raz drugi osiągnął 49 m. Tę samą odległość miał skok Bonny. Thorleif Haug oddał najdłuższy skok w konkursie – 50 m, który został jednak nisko oceniony przez sędziów[5].

Finalnie zwyciężył Jacob Tullin Thams, z przewagą 0,172 punktu nad drugim Bonną, a trzeci był zaś Haug.

Po zakończeniu konkursu skoczkowie postanowili zorganizować dla publiczności towarzyski konkurs. Thoralf Strømstad osiągnął 57,5 m[3].

Kwestia brązowego medalu

Prawie 40 lat po igrzyskach Strømstad skontaktował się z norweskim historykiem sportowym Jacobem Vaage twierdząc, że nota trzeciego w konkursie Hauga została błędnie obliczona i brązowy medal powinien trafić do reprezentanta Stanów Zjednoczonych Andersa Haugena, który zajął pierwotnie czwarte miejsce. W 1974 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski zdecydował odebrać medal nieżyjącemu już Haugowi i przekazać go reprezentantowi USA[6][3].

Wyniki

Miejsce Skoczek Kraj Skok 1 Skok 2 Wynik punktowy
1 Jacob Tullin Thams  Norwegia 49,0 49,0 18,96
2 Narve Bonna  Norwegia 47,5 49,0 18,688
3 Anders Haugen  Stany Zjednoczone 44,0 44,5 17,917
4 Thorleif Haug  Norwegia 42,0 50,0 17,813
5 Einar Landvik  Norwegia 43,0 44,5 17,522
6 Axel-Herman Nilsson  Szwecja 42,5 44,0 17,147
7 Menotti Jakobsson  Szwecja 43,0 42,0 17,083
8 Alexandre Girard-Bille  Szwajcaria 40,5 41,5 16,793
9 Nils Lindh  Szwecja 41,0 41,5 16,738
10 František Wende  Czechosłowacja 40,5 44,0 16,48
11 Sulo Jääskeläinen  Finlandia 42,5 42,5 16,418
12 Nils Sundh  Szwecja 41,5 41,0 16,397
13 Tuure Nieminen  Finlandia 42,5 41,0 16,263
14 Lemoine Batson  Stany Zjednoczone 43,5 42,5 16,2
15 Kléber Balmat  Francja 36,0 39,0 15,5
16 Harry Lien  Stany Zjednoczone 40,0 41,5 14,918
17 Luigi Faure  Włochy 34,0 33,5 13,438
18 Peter Schmid  Szwajcaria 33,0 33,5 13,438
19 Mario Cavalla  Włochy 32,0 32,5 12,605
20 Karel Koldovský  Czechosłowacja 33,5 39,0 12,501
21 Andrzej Krzeptowski I  Polska 33,0 32,0 12,458
22 Gilbert Ravanel  Francja 32,5 32,0 12,397
23 Hans Eidenbenz  Szwajcaria 42,0 up. 10,313
24 Xaver Affentranger  Szwajcaria up. 32,5 7,813
25 Martial Payot  Francja up. 32,5 7,355
26 Josef Bím  Czechosłowacja up. up. 2,333
– Louis Albert  Francja up. up. 0

Przypisy

  1. ↑ Ron Edgeworth: THE NORDIC GAMES and THE ORIGINS OF THE OLYMPIC WINTER GAMES. la84.org. s. 35. [dostęp 2013-08-02]. (ang.).
  2. ↑ Les Jeux de la VIIIe Olympiade: Paris 1924: rapport officiel. Comité Olympique Français, 1924, s. 650. [dostęp 2025-05-02]. Cytat: Ensuite, le terrain est aménagé en forme de parabole convexe, jusqu'à une distance de 60 mètres, où la pente atteint son maximum de 35° ; à partir de ce point, le profil redevient concave pour terminer à 5°13′. (fr.).
  3. 1 2 3 Ski Jumping at the 1924 Chamonix Winter Games: Men’s Normall Hill, Individual. Sports-Reference.com. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-20)]. (ang.).
  4. ↑ Ski Jumping at the 1924 Chamonix Winter Games: Men’s Normall Hill, Individual Jump 1. Sports-Reference.com. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-10)]. (ang.).
  5. ↑ Ski Jumping at the 1924 Chamonix Winter Games: Men’s Normall Hill, Individual Jump 2. Sports-Reference.com. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-10)]. (ang.).
  6. ↑ 1924-1932 Winter Olympics. Colorado Ski & Snowboard Museum. [dostęp 2012-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.