Tour de France 1996

Tour de France 1996
1995 1997
Ilustracja
Trasa Tour de France 1996
Data

29 czerwca21 lipca 1996

Etapów

21 (22)

Dystans

3764 km

Czas zwycięzcy

95 h 57' 16"
(39,236 km/h)

Zgłoszenia

198 kolarzy

Ukończyło wyścig

129 kolarzy

Podium
Pierwsze miejsce

Dania Bjarne Riis

Drugie miejsce

Niemcy Jan Ullrich

Trzecie miejsce

Francja Richard Virenque

Pozostałe klasyfikacje
Górska

Francja Richard Virenque

Punktowa

Niemcy Erik Zabel

Młodzieżowa

Niemcy Jan Ullrich

Najaktywniejszych

Francja Richard Virenque

Drużynowa

Francja Festina

83. Tour de France rozpoczął się 29 czerwca w ’s-Hertogenbosch w Holandii, a zakończył się 21 lipca w Paryżu. Wyścig składał się z prologu i 21 etapów, w tym: 13 etapów płaskich, 6 etapów górskich i 3 etapów jazdy na czas. Cała trasa liczyła 3764 km.

Klasyfikacje

Klasyfikację generalną wygrał Duńczyk Bjarne Riis, wyprzedzając Niemca Jana Ullricha i Francuza Richarda Virenque. Virenque wygrał też klasyfikację górską, Niemiec Erik Zabel wygrał klasyfikację punktową, a Jan Ullrich był najlepszy w klasyfikacji młodzieżowej. Najaktywniejszym kolarzem został Virenque[1]. W klasyfikacji drużynowej najlepsza była francuska drużyna Festina.

Doping

Zwycięzca klasyfikacji generalnej, Bjarne Riis w 2007 roku przyznał się, że m.in. podczas Touru stosował doping. Organizatorzy i postanowili odebrać mu żółtą koszulkę, choć decyzji tej nigdy nie uznała Międzynarodowa Unia Kolarska. W 2008 roku ponownie wpisano jego nazwisko na listę zwycięzców, jednak z dopiskiem iż przyznał się do stosowania dopingu w trakcie wyścigu. Przyznał się do winy po ponad dziesięciu latach wobec czego zdecydowano, że po tak długim czasie nie można już zmienić wyniku[2]. Podobnie jest ze zwycięzcą w klasyfikacji punktowej, Erikiem Zabelem i jego zieloną koszulką.

Około 1996 roku kilku kolarzy grupy Telekom, w tym Niemcy Rolf Aldag, Udo Bölts i Christian Henn oraz Duńczyk Brian Holm przyznali się do stosowania erytropoetyny (EPO)[3]. Trzeci w klasyfikacji generalnej Virenque oraz Szwajcar Laurent Dufaux byli zamieszani w aferę związaną z drużyną Festina w 1998 roku[4].

Drużyny

W tej edycji TdF wzięły udział 22[5] drużyny:

  • Roslotto-ZG Mobili
  • TVM-Farm Frites
  • Refin-Mobilvetta
  • Lotto

Etapy

Etap Data Trasa Dystans Zwycięzca
P29 czerwcaHolandia ’s-Hertogenbosch ITT 9,4 kmSzwajcaria Alex Zülle
130 czerwcaHolandia ’s-Hertogenbosch 209,0 kmFrancja Frédéric Moncassin
21 lipcaHolandia ’s-HertogenboschWasquehal 247,5 kmWłochy Mario Cipollini
32 lipcaWasquehalNogent-sur-Oise 195,0 kmNiemcy Erik Zabel
43 lipcaSoissons – Lac de Madine 232,0 kmFrancja Cyril Saugrain
54 lipcaLac de Madine – Besançon 242,0 kmHolandia Jeroen Blijlevens
65 lipcaArc-et-SenansAix-les-Bains 207,0 kmHolandia Michael Boogerd
76 lipcaChambéry – Les Arcs 200,0 kmFrancja Luc Leblanc
87 lipcaBourg-Saint-MauriceVal d’Isère ITT 30,5 kmRosja Jewgienij Bierzin
98 lipcaLe Monêtier-les-BainsWłochy Sestriere 46,0 kmDania Bjarne Riis
109 lipcaWłochy TurynGap 208,5 kmNiemcy Erik Zabel
10 lipca Dzień przerwy
1111 lipcaGapValence 202,0 kmKolumbia José Jaime González
1212 lipcaValenceLe Puy-en-Velay 143,5 kmSzwajcaria Pascal Richard
1313 lipcaLe Puy-en-VelaySuper Besse 177,0 kmDania Rolf Sørensen
1414 lipcaBesse-et-Saint-AnastaiseTulle 186,5 kmUzbekistan Dżamolidin Abdużaparow
1515 lipcaBrive-la-GaillardeVilleneuve-sur-Lot 179,0 kmWłochy Massimo Podenzana
1616 lipcaAgen – Hautacam 199,0 kmDania Bjarne Riis
1717 lipcaArgelès-GazostHiszpania Pampeluna 262,0 kmSzwajcaria Laurent Dufaux
1818 lipcaHiszpania PampelunaHendaye 154,5 kmHolandia Bart Voskamp
1919 lipcaHendayeBordeaux 226,5 kmFrancja Frédéric Moncassin
2020 lipcaBordeauxSaint-Émilion ITT 63,5 kmNiemcy Jan Ullrich
2121 lipcaPalaiseauParyż (Champs-Élysées) 147,5 kmWłochy Fabio Baldato

Liderzy klasyfikacji po etapach

Etap Zwycięzca Klasyfikacja generalna
Klasyfikacja górska
Klasyfikacja punktowa
Klasyfikacja młodzieżowa
Klasyfikacja drużynowa
P Alex Zülle Alex Zülle brak Alex Zülle Christophe Moreau ONCE
1 Frédéric Moncassin Ján Svorada Paolo Savoldelli
2 Mario Cipollini Danny Nelissen
3 Erik Zabel Frédéric Moncassin José Luis Rubiera Jeroen Blijlevens
4 Cyril Saugrain Stéphane Heulot Danny Nelissen Frédéric Moncassin Stéphane Heulot GAN
5 Jeroen Blijlevens
6 Michael Boogerd Léon van Bon Rabobank
7 Luc Leblanc Evgeni Berzin Richard Virenque Jan Ullrich Mapei
8 Jewgienij Bierzin Team Telekom
9 Bjarne Riis Bjarne Riis
10 Erik Zabel Erik Zabel
11 José Jaime González Mapei
12 Pascal Richard Rabobank
13 Rolf Sørensen Mapei
14 Dżamolidin Abdużaparow
15 Massimo Podenzana
16 Bjarne Riis
17 Laurent Dufaux Festina
18 Bart Voskamp
19 Frédéric Moncassin
20 Jan Ullrich
21 Fabio Baldato
Klasyfikacja końcowa Bjarne Riis Richard Virenque Erik Zabel Jan Ullrich Festina

Klasyfikacje końcowe

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1.Dania Bjarne Riis Telekom95 h 57' 16"
2.Niemcy Jan UllrichTelekom+1' 41"
3.Francja Richard VirenqueFestina+4' 37"
4.Szwajcaria Laurent DufauxFestina+5' 53"
5.Austria Peter LuttenbergerCarrera+7' 07"
6.Francja Luc LeblancPolti+10' 03"
7.Łotwa Pēteris UgrjumovsRoslotto-ZG Mobili+10' 04"
8.Hiszpania Fernando EscartínKelme+10' 26"
9.Hiszpania Abraham OlanoKelme+11' 00"
10.Szwajcaria Tony RomingerKelme+11' 53"
Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1.Niemcy Erik Zabel Green jerseyTelekom335
2.Francja Frédéric MoncassinGAN284
3.Włochy Fabio BaldatoMG-Technogym255
4.Uzbekistan Dżamolidin AbdużaparowRein204
5.Holandia Jeroen BlijlevensTVM158
Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1.Francja Richard Virenque Festina383
2.Dania Bjarne RiisTelekom274
3.Szwajcaria Laurent DufauxFestina176
4.Francja Laurent BrochardFestina168
5.Francja Luc LeblancPolti158

Klasyfikacja młodzieżowa

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1.Niemcy Jan Ullrich Telekom95 h 58' 57"
2.Austria Peter LuttenbergerCarrera+5' 26"
3.Hiszpania Manuel FernándezMapei+24' 47"
4.Włochy Leonardo PiepoliRein+25' 55"
5.Holandia Michael BoogerdRabobank+1h 12' 04"

Klasyfikacja drużynowa

Pozycja Drużyna Czas
1.Francja Festina287 h 46' 20"
2.Niemcy Telekom+15' 14"
3.Włochy Mapei-GB+51' 36"
4.Włochy Roslotto+1 h 22' 29"
5.Hiszpania ONCE+1 h 36' 10"

Przypisy

Linki zewnętrzne