Gębice (województwo kujawsko-pomorskie)
| wieś | |
![]() Kościół pw. św. Mateusza | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
890[1] |
| Strefa numeracyjna |
52 |
| Kod pocztowy |
88-330[2] |
| Tablice rejestracyjne |
CMG |
| SIMC |
0091400 |
Położenie na mapie gminy Mogilno ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu mogileńskiego ![]() | |

Gębice – wieś (do 1934 miasto) w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno, nad rzeką Notecią, przy drodze wojewódzkiej nr 262.
Historia
Gębice uzyskały lokację miejską w 1425 roku, zdegradowane w 1934 roku[4].
Podział administracyjny
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0996749 | Trzcionek | część wsi |
Miasto królewskie położone w II połowie XVI wieku w powiecie kruszwickim województwa brzeskokujawskiego, należało do starostwa kruszwickiego[7].
W latach 1934–1954 i 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Gębice. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Gębice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.
Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 890 mieszkańców[1]. Jest największą miejscowością gminy Mogilno.
Ludzie związani z Gębicami
Położenie
Znajduje się ponad 9,5 km od Mogilna, sąsiaduje z wsią Marcinkowo (odległość 1,1 km).
Zabytki
Według rejestru zabytków NID[8] na listę zabytków wpisany jest:
- Gotycki kościół pw. św. Mateusza zbudowany około 1500 roku. Przebudowany w XVIII wieku w stylu barokowym, a w latach 1862–1874 regotyzowany według projektu F. A. Stülera. Nr rej.: A/836 z 7.03.1933 r. Zarządza nim parafia św. Mateusza. Podlegają pod nią sąsiadujące wioski, takie jak Gozdanin, Marcinkowo, Bielice, Dzierzążno i same Gębice.
- Na południe od miejscowości na wschodnim brzegu Zachodniej Noteci wznosi się kopiec o wysokości 5 metrów i szerokości u podstawy 30 m., który przypuszczalnie jest pozostałością siedziby obronnej z okresu średniowiecza[9].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 294 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 32296
- ↑ Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 30-31.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Zenon Guldon, Rozmieszczenie własności ziemskiej na Kujawach w II połowie XVI w., Toruń 1964, s. 66.
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025, s. 58 [dostęp 2016-03-20].
- ↑ Janusz Pietrzak, Zamki i dwory obronne w dobrach państwowych prowincji wielkopolskiej, Instytut Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2003, s. 81-82.
Linki zewnętrzne
- Strona internetowa o Gębicach
- Historia Żydów w Gębicach na portalu Wirtualny Sztetl
- Gębice 2 (6), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 540.
- Gębice 2, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 491.

_location_map.png)



