Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2011

Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce 2011

2009 2013
Data	27 sierpnia – 4 września 2011
Gospodarz	Daegu
Stadion	Daegu Stadium
Liczba zawodników	1945[1]
Liczba reprezentacji	202[1]
Strona internetowa

13. Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce – zawody lekkoatletyczne, które odbywały się od 27 sierpnia do 4 września 2011 roku w Daegu w Korei Południowej. Areną zmagań sportowców był Daegu Stadium. Impreza była największym sportowym wydarzeniem na świecie w roku 2011^[2]. Relacje telewizyjne z mistrzostw były nadawane w 200 krajach i terytoriach na całym świecie^[3].

Lekkoatletyczne mistrzostwa świata pierwszy raz odbywały się w Korei, a trzeci raz gospodarzem tych zawodów był kraj azjatycki^[4][5]. Zawody poprzedził kongres IAAF, który miał miejsce 24 i 25 sierpnia 2011^[6]. Od 2005 roku w celu promocji lekkoatletyki w Daegu odbywa się rokrocznie Colorful Daegu Pre-Championships Meeting, który obecnie znajduje się w kalendarzu IAAF World Challenge Meetings^[6][7].

Do zawodów zgłoszono 1945 zawodników z 202 krajów^[8] – najwięcej w historii rozgrywanych od 1983 roku mistrzostw^[1]. Dotychczas najwięcej reprezentacji wystąpiło w mistrzostwach w 1999 w Sewilli (201), a najwięcej sportowców podczas zawodów w 2009 w Berlinie (1895)^[1].

Po raz pierwszy w historii lekkoatletycznych mistrzostw globu od wszystkich uczestników pobrano próbki krwi, celem przeprowadzenia badań antydopingowych^[9].

W mistrzostwach nie wzięło udziału pięciu obrońców tytułu: południowoafrykański ośmiusetmetrowiec Mbulaeni Mulaudzi (kontuzja), złota medalistka w biegu na 3000 metrów z przeszkodami z Berlina – Hiszpanka Marta Domínguez (macierzyństwo), chińska maratonka Bai Xue, rosyjski skoczek wzwyż Jarosław Rybakow oraz niemiecka oszczepniczka Steffi Nerius (zakończenie kariery)^[10][11][12].

Procedura wyboru gospodarza mistrzostw rozpoczęła się w 2006 roku^[13]. Na początku kwietnia do Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych (IAAF) zgłosiło się dziewięć krajów z pięciu kontynentów, które chciały zorganizować zawody^[13]. W gronie ofert znalazły się propozycje Australii (Brisbane), Chorwacji (Split), Hiszpanii (Madryt lub Walencja), Korei Południowej (Daegu), Maroka (Casablanca), Rosji (Moskwa), Stanów Zjednoczonych, Szwecji oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich^[13][14]. 1 grudnia 2006 swoje kandydatury do organizacji mistrzostw w 2011 lub 2013 roku potwierdziły cztery miasta – australijskie Brisbane, koreańskie Daegu, szwedzki Göteborg oraz stolica Rosji Moskwa^[15]. Kilkanaście dni później, w związku odmową wsparcia finansowego przez szwedzki rząd, z walki o prawo do goszczenia czempionatu wycofał się Göteborg^[16][17]. Ostateczny wybór Rada IAAF podjęła 27 marca 2007 na spotkaniu w Mombasie, tuż po rozegranych tamże mistrzostwach świata w biegu na przełaj^[18]. Podjęto wówczas decyzję, że gospodarzem edycji mistrzostw w 2011 roku będzie Daegu, a w 2013 Moskwa^[19][20]. Daegu pokonało w walce o organizację imprezy Brisbane m.in. dzięki pomocy firmy Samsung, która w owym czasie została sponsorem IAAF^[21].

Specjalnie na potrzeby mistrzostw w Daegu powstała wioska lekkoatletyczna, w której zamieszkają sportowcy – na powierzchni ponad 63 tysięcy metrów kwadratowych powstały budynki mieszkalne oraz stadion treningowy^[22]. Jej budowa rozpoczęła się w kwietniu 2009^[23]. 14 kwietnia 2010 – pięćset dni przed rozpoczęciem mistrzostw – zaprezentowano plakat promujący zawody oraz przedstawiono maskotkę czempionatu^[24]. 7 i 8 czerwca 2010 miasto gościło kolejną edycję czempionatu Korei Południowej^[25], podczas której Kim Gook-young poprawił 31-letni rekord kraju w bieg na 100 metrów^[26]. Równo na rok przed zawodami rozpoczęła się dystrybucja biletów^[27]. We wrześniu prezydent Korei Południowej Lee Myung-bak odwiedził obiekt w Daegu i zapoznał się z aktualnym etapem przygotowań do zawodów^[28]. Na posiedzeniu Rady IAAF w listopadzie 2010 w Monako zatwierdzono wzór medali jakie będą otrzymywać zawodnicy^[29][30]. W grudniu 2010 stadion w Daegu zyskał nową – niebieską – nawierzchnię typu Mondo^[31]. W ceremonii prezentacji odświeżonej bieżni wzięli udział lokalni politycy oraz koreańscy lekkoatleci, którzy kilka tygodni wcześniej zdobyli medale igrzysk azjatyckich^[31]. 7 kwietnia 2011 na konferencji prasowej Komitet Organizacyjny zaprezentował oficjalną piosenkę mistrzostw – utwór Let’s Go Together^[32][33][34]. Do 22 sierpnia 2011 sprzedano 94% biletów^[35].

Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych (IAAF) ogłosiło jesienią 2010, że za zgodą krajowych federacji mistrzowie kontynentów będą mogli bez konieczności wypełnienia minimum wystąpić w Daegu^[36]. Z przyznania tzw. „dzikich kart” będą mogli skorzystać złoci medaliści rozegranych w 2010 mistrzostw Afryki, mistrzostw Europy i mistrzostw Oceanii oraz zaplanowanych na 2011 mistrzostw Ameryki Południowej, mistrzostw Ameryki Środkowej i Karaibów i mistrzostw Azji^[37].

24 i 25 sierpnia w Exco-Hotel w Daegu odbywał się 48. Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych^[38]. Pierwszego dnia obrad wybrano nowe władze IAAF – na kolejną kadencję na stanowisku prezydenta pozostał Senegalczyk Lamine Diack^[39][40]. Diack pełni funkcję szefa IAAF od 1999 roku^[39]. Nowymi wiceprezydentami IAAF zostali wybrani Dahlan Jumaan Al-Hamad (Katar), Robert Hersh (Stany Zjednoczone) i Sebastian Coe (Wielka Brytania)^[5][39][41]. Wybory utrudniła awaria elektronicznego sprzętu do głosowania^[42]. Początkowo okazało się, że na kolejną kadencję wiceprezydentem federacji nie został wybrany Serhij Bubka jednak po ponownym przeliczeniu głosów Ukrainiec pozostał na swoim stanowisku^[41][43].

Według podziału na kontynenty, najwięcej medali zdobyli Europejczycy (52), a najwięcej złotych – 17 zawodnicy z Ameryki Północnej^[142].

Miejsce	Reprezentacja	Złoto	Srebro	Brąz	Razem
1.	Stany Zjednoczone	12	9	7	28
2.	Kenia	7	8	3	18
3.	Jamajka	4	4	1	9
4.	Niemcy	3	4	1	8
5.	Wielka Brytania	3	3	2	8
6.	Rosja	3	1	3	7
7.	Chiny	2	2	4	8
8.	Południowa Afryka	1	2	1	4
9.	Australia	1	2	0	3
10.	Etiopia	1	0	4	5
11.	Kolumbia	1	0	1	2
	Ukraina	1	0	1	2
	Polska	1	0	1	2
14.	Botswana	1	0	0	1
	Brazylia	1	0	0	1
	Grenada	1	0	0	1
	Czechy	1	0	0	1
	Tunezja	1	0	0	1
	Japonia	1	0	0	1
	Nowa Zelandia	1	0	0	1
21.	Francja	0	1	3	4
	Kuba	0	1	3	4
23.	Włochy	0	1	1	2
24.	Chorwacja	0	1	0	1
	Estonia	0	1	0	1
	Łotwa	0	1	0	1
	Kanada	0	1	0	1
	Kazachstan	0	1	0	1
	Norwegia	0	1	0	1
	Portoryko	0	1	0	1
	Sudan	0	1	0	1
	Węgry	0	1	0	1
33.	Saint Kitts i Nevis	0	0	2	2
34.	Bahamy	0	0	1	1
	Belgia	0	0	1	1
	Hiszpania	0	0	1	1
	Iran	0	0	1	1
	Słowenia	0	0	1	1
	Trynidad i Tobago	0	0	1	1
	Korea Południowa	0	0	1	1
	Zimbabwe	0	0	1	1
	RAZEM	47	47	47	141

W maju 2011 poinformowano, że udział w mistrzostwach zadeklarowało 201 z 212 federacji skupionych w IAAF^[143]. Na opublikowanych tydzień przed mistrzostwami listach zgłoszonych znalazło się 1945 sportowców z 203 krajów^[144]. W zawodach – w porównaniu z poprzednimi mistrzostwami z 2009 roku – nie wystąpiła Andora, Gruzja, Jordania, Korea Północna, Libia i Luksemburg^[144]. Nowymi uczestnikami zawodów będą reprezentacje Aruby, Czadu, Guamu, Gwinei Bissau, Mali, Nepalu oraz Timoru Wschodniego^[144]. Najliczniejszą ekipą była reprezentacja USA licząca 155 członków^[145].