2 Korpus Kawalerii (ZSRR)

2 Korpus Kawalerii
2-й кавалерийский корпус
Historia
Państwo

 ZSRR

Sformowanie

1922, 1941

Rozformowanie

1941, 1942

Tradycje
Kontynuacja

1 Gwardyjski Korpus Kawalerii

Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

lądowe

Formacja

Armia Czerwona

Rodzaj wojsk

kawaleria

Podległość

6 Armia, 9 Armia

Nikołaj Skutelnik, kawalerzysta służący w 3 DKaw. 2 Korpusu Kawalerii, odznaczony dwukrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru

2 Korpus Kawalerii (ros. 2-й кавалерийский корпус) – oddział kawalerii Armii Czerwonej.

2 Korpus Kawalerii (2 KKaw.) sformowany został 22 czerwca 1922. Od 17 września 1939 wraz z wojskami III Rzeszy i Słowacji brał udział w kampanii wrześniowej w skład 6 Armii[1]. W czasie ataku III Rzeszy na Związek Radziecki dowodzony był przez gen. mjra Pawła Biełowa i wchodził w skład 9 Armii[2]. Rozkazem z 26 listopada 1941 2 KKaw. którego pełna nazwa brzmiała 2 Korpus Kawalerii im. Rady Komisarzy Ludowych Ukraińskiej SRR został przemianowany na 1 Gwardyjski Korpus Kawalerii[3].

Ponowne sformowanie 2 Korpusu Kawalerii miało miejsce 23 grudnia 1941. W ofensywie na Charków 2 KKaw. poniósł bardzo duże straty, to zadecydowało o jego rozwiązaniu. Nastąpiło ono 15 lipca 1942[3].

21 stycznia 1942 sformowano jeszcze jeden korpus kawalerii o numerze 2, ale aby uniknąć pomyłek już po miesiącu został on przemianowany na 9 Korpus Kawalerii[3].

Dowództwo korpusu

Dowódcy:

  • kombrig Fiodor Kostienko (w czasie kampanii wrześniowej)[4],
  • gen. mjr Paweł Biełow (14.03.1941 - 26.11.1941),
  • gen. mjr Matwiej Usenko (23.12.1941 - 09.03.1942),
  • płk Jurij Walc (02.02.1942 - 20.02.1942),
  • płk Grigorij Kowalow (10.03.1942 - 27.05.1942†)
  • płk Siergiej Szmuiło (28.05.1942 - 09.06.1942).

Szefowie sztabu:

Struktura organizacyjna

Skład we wrześniu 1939[5]:

Skład 22 czerwca 1941[2]:

Skład po II sformowaniu:

  • 62 Dywizja Kawalerii
  • 64 Dywizja Kawalerii
  • 70 Dywizja Kawalerii oraz 3 Oddzielny Wydział Łączności, 230 Oddział Pralniczy, 181 Kasa Polowa Banku Państwowego i 59 Wojskowa Stacja Pocztowa[3].

Przypisy

Bibliografia

  • Michał Fiszer, Jerzy Gruszczyński: Operacja Barbarossa 1941. Hitlera uderza na ZSRR. Poznań: 2009. ISBN 978-83-261-0286-8.
  • Piotr Zarzycki: Suplement do września 1939. Warszawa: 2014. ISBN 978-83-933204-7-9.