Pałac w Koropcu
 Pałac w Koropcu | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Miejscowość | |
| Typ budynku |
Pałac |
| Styl architektoniczny | |
| Inwestor | |
| Ukończenie budowy |
XIX w. |
| Ważniejsze przebudowy |
1893 |
| Pierwszy właściciel | |
| Kolejni właściciele | |
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego  | |
Położenie na mapie Ukrainy  | |
 48°56′19″N 25°10′46″E/48,938611 25,179444 | |
Pałac w Koropcu – pierwotny klasycystyczny pałac w Koropcu zwieńczony czterospadowym dachem został wzniesiony przez Mysłowskich, właścicieli wsi[1] na początku XIX w.
Opis
Na początku XIX wieku rodzina Mysłowskich herbu Rawicz zbudowała w Koropcu niewielki pałac klasycystyczny. Pod koniec XIX wieku majątek nabył Stanisław Marcin Badeni, który rozpoczął po 1893 roku przebudowę rezydencji w stylu neorenesansu wiedeńskiego[2], wg projektu nieznanego architekta. Prace budowlane zostały ukończone w 1906 roku. Od 1890 do lat dwudziestych XX wieku w pałacu mieściła się prywatna kaplica katolicka, najpierw rodziny Mysłowskich, a następnie Badenich. Pałac został częściowo zniszczony w latach 1914-1920 i wyremontowany w okresie międzywojennym. Pałac otaczał park krajobrazowy, ukształtowany przez słynnego ogrodnika Arnolda Röhringa, twórcę Parku Stryjskiego we Lwowie. Przed 1939 rokiem park liczył 200 ha, a obecnie jego powierzchnia wynosi już tylko około 6 ha. Po śmierci Stanisława Badeniego w roku 1912 majątek przypadł jego najmłodszemu synowi, Stefanowi (1885-1961), który był jego właścicielem do 1939 r.
Po 1945 r. mieścił się w nim dom dziecka i szkoła.
Przypisy
- ↑ Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IV. Warszawa: 1880-1902, s. 414.
- ↑ Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 90-96, ISBN 83-04-04229-0, ISBN 83-04-03701-7 (całość).
Linki zewnętrzne
- Koropiec, wś, pow. tłumacki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 414.
- Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona