Koszary w Ciechanowie
 Kompleks koszarowy w Ciechanowie (2020) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Typ budynku |
koszary |
| Pierwszy właściciel | |
| Kolejni właściciele | |
| Obecny właściciel | |
Koszary w Ciechanowie – kompleks koszarowy znajdujące się na terenie garnizonu Ciechanów.
Charakterystyka
Koszary w Ciechanowie pobudowali Rosjanie w latach 1897–1903 dla 32 Kremenczuckiego pułku piechoty. Po 1910 jego miejsce zajął 6 Wołyński pułk ułanów, a koszary wzbogaciły się o nowo wybudowane stajnie[1]. Powstał w ten sposób nietypowy kompleks koszarowy, dostosowany do zakwaterowania zarówno pułku piechoty jak i pułku kawalerii. Posiadał 4 koszarowce batalionowe i 6 stajni szwadronowych[2].
Po odzyskaniu niepodległości, kompleks koszarowy przejęło Wojsko Polskie. Pojemność ciechanowskich koszar szacowano na około 1200 ludzi i 400 koni[2]. 24 czerwca 1921 wprowadziło się do niego do dowództwo 11 pułku Ułanów Legionowych i jego trzy szwadrony. Potem dołączył do nich z Garwolina szwadron zapasowy. Na początku 1925 pułk całością sił stał już w Ciechanowie[3]. Okresowo szwadrony: ckm i 4 szwadron stacjonowały w pobliskim Przasnyszu[4]. 14 czerwca 1931 r. w koszarach w Ciechanowie odsłonięto obelisk-pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego[5].
Po II wojnie światowej, od marca 1946 do stycznia 1947, w Ciechanowie zakwaterowano 2 pułk ułanów ze składu 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. Potem kwaterował w nich 3 Berliński pułk piechoty, przekształcony w 3 pułk zmechanizowany. Po jego rozformowaniu, koszary przejął 1 Ciechanowski pułk artylerii mieszanej, przekształcony w 2000 w 1 Ciechanowski pułk artylerii. Po rozformowaniu 1 pa, w 2010 koszary wystawiono na sprzedaż. Do transakcji nie doszło. Plany zakwaterowania tam wojsk amerykańskich również nie zostały zrealizowane. W ręce cywilne przeszedł jedynie ambulans weterynaryjny, pełniący obecnie funkcje handlowe[5].
Obecnie (2019) w koszarach stacjonuje dowództwo 5 Mazowieckiej Brygady Obrony Terytorialnej z pododdziałami brygadowymi i jej 51 batalion lekkiej piechoty. Część budynków jest wyłączona z eksploatacji[6].
Przypisy
- ↑ Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 27.
- 1 2 Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 30.
- ↑ Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 25.
- ↑ Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 26.
- 1 2 Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 31.
- ↑ Kucharski i Tym 2019 ↓, s. 32.
Bibliografia
- Szymon Kucharski, Juliusz Tym: 11 pułk ułanów. T. 11. Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2019, seria: Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939. Odznaki kawalerii. ISBN 978-83-8164-151-7.