Złożenie do grobu (obraz Rafaela)
 | |
| Autor |
Rafael Santi |
|---|---|
| Data powstania |
1504–1508 |
| Medium |
olej na desce[1] |
| Wymiary |
184 × 176 cm[1] |
| Miejsce przechowywania | |
| Lokalizacja | |
Złożenie do grobu – obraz olejny namalowany przez Rafaela w latach 1504–1508 roku[2]. Znajduje się w Galerii Borghese w Rzymie, dlatego czasem nazywany jest Deposizione Borghese[3].
Dzieło powstało na zlecenie Atalanty Baglioni, patrycjuszki z Perugii, która chciała uczcić pamięć zabitego syna[3][4]. Obraz wchodził w skład nastawy ołtarzowej w kościele San Francesco al Prato w Perugii[5]. W skład nastawy wchodziły również: Cnoty teologiczne i dwa putta Rafaela, Fryz putt i gryfów przypisywany Rafaelowi i Bóg Ojciec błogosławiący w otoczeniu aniołów miejscowego malarza Domenica Alfaniego według rysunku Rafaela[6]. W obrazie tym widoczny jest wpływ twórczości Leonarda da Vinci i Michała Anioła, pracujących wówczas we Florencji[1][7]. Szczególnie postać kobiety podtrzymującej Marię, w prawym dolnym rogu obrazu wyraźnie nawiązuje do pozy postaci z twórczości tego artysty. Kompozycja obrazu podzielona jest na dwie grupy osób. Pierwsza grupa otacza Chrystusa, druga Marię[8].
Złożenie do grobu opisuje Giorgio Vasari w Żywotach najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów[6]. Obraz znajdował się w kaplicy do 1608 roku, kiedy to dzieło wywieziono i podarowano kardynałowi Scypionowi Borghese, bratankowi papież Pawła V[4]. W latach 1797–1815 obraz znajdował się w Paryżu, następnie wrócił do Rzymu[1]. Według innego źródła obraz kupił Napoleon Bonaparte w 1807 roku i dopiero wtedy znalazł się we Francji[4].
Zachowały się liczne szkice przygotowawcze. Na ich podstawie ustalono, że Rafael miał trudności z interpretacją tematu[6]. Szkice są przechowywane m.in. w Galerii Uffizi we Florencji, w Luwrze w Paryżu, Ashmolean Museum w Oksfordzie oraz w Muzeum Brytyjskim w Londynie[9].
Przypisy
- 1 2 3 4 The Entombment [online], wga.hu [dostęp 2025-04-12] (ang.).
- ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 170.
- 1 2 Girardi 2006 ↓, s. 40.
- 1 2 3 Ristujczina 2020 ↓, s. 169.
- ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 167, 169.
- 1 2 3 Ristujczina 2020 ↓, s. 167.
- ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 169–170.
- ↑ Girardi 2006 ↓, s. 41.
- ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 168–169.
Bibliografia
- Monica Girardi, KLASYCY SZTUKI. Rafael, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2006, ISBN 978-83-60529-00-3.
- Luba Ristujczina, Rafael Santi, Bielsko-Biała: Dragon, 2020, ISBN 978-83-8172-638-2.
