Alfabet niderlandzki

Alfabet niderlandzki – alfabet, oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka niderlandzkiego. Składa się on z 27 (26) znaków:

A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, IJ, Y, Z

E jest najczęściej występującą literą w niderlandzkich wyrazach. Najrzadziej używane są natomiast Q, X, i Y.

Nazwy liter

1 2 3 w języku niderlandzkim występuje zjawisko wzmocnienia wygłosu; na końcu sylaby B wymawia się zwykle jako P, a D jako T.
↑ Przed samogłoskami. Taka wymowa jest charakterystyczna dla flamandzkiego.
1 2 Przed spółgłoskami i na końcu wyrazu.
1 2 3 Litery Q, X and Y występują głównie w wyrazach będących zapożyczeniami, ale mogą się również pojawiać słowach i nazwiskach opartych na starszej pisowni. „Q” prawie zawsze poprzedza „U” (qu), gdyż prawie każde ze słów zawierających q zostało zapożyczone z języka francuskiego lub łaciny.
↑ Przed samogłoskami (w niektórych dialektach zawsze).
↑ Przed spółgłoskami.
↑ Na końcu słowa, co zdarza się bardzo rzadko, prawie zawsze poprzedzone przez u, tak jak w słowach typu „lauw” czy „nieuw”.
↑ Jeśli alfabet jest wypowiadany jako całość, Y wymawia się jako /ɛ ɪ /. Mimo to, w języku potocznym i/lub gdy zachodzi potrzeba odróżnienia Y od Ĳ, nazywa się je „Griekse IJ”, „Griekse Y” )(greckie Y), „i-grec”, lub ypsilon.